Γκρίνια #2

Κατάνυξη

«Δεν πας στην εκκλησία, τόσα παιδιά πηγαίνουν, νέος κόσμος, παλικάρια…», ήταν το παράπονο της μάνας μου, Μεγάλη Πέμπτη. Το οποίο δεν αποτελεί βεβαίως και επιχείρημα, πόσο μάλλον όταν της έχω τονίσει πολλάκις ότι εγώ δεν είμαι παλικάρι αλλά χαλβάς και μάλιστα μεγάλος. Άντε, παλικάρι της φακής, για να της κάνω το χατίρι. Επειδή όμως και τα δύο, χαλβάς και φακή, είναι νηστίσιμα και επίκαιρα, πήγα.
Τελείωσαν λοιπόν τα Δώδεκα Ευαγγέλια και περίμενα να προσκυνήσω. Για να μπω στην ουρά χρειάστηκε να βγω έξω από το ναό, τόσο μεγάλη ήταν. Μπράβο…Αυτό που μου κίνησε βέβαια την περιέργεια όσο πλησίαζα στον Εσταυρωμένο ήταν δύο νεαροί άνδρες με μπλε στολές που ρύθμιζαν την ροή των πιστών. «Μπράβους φέρανε;» αναρωτήθηκα. Υπερβολικός, όπως πάντα. Ναυτοπρόσκοποι ήταν τα παιδιά, κρατούσαν μάλιστα μακριές ξύλινες ράβδους, τόσο κατά μήκος του διαδρόμου όσο και κάθετα, μία, εν είδη μπάρας. Επειδή ο Έλληνας είναι αγενής και κουτοπόνηρος ακόμα και όταν βρίσκεται μπροστά στον Εσταυρωμένο, επιστρατεύθηκαν ναυτοπρόσκοποι για να υπάρχει μία τάξη, για να μην ποδοπατηθούμε, για να μην μαλλιοτραβηχτούμε.
Η ουρά προχωρούσε σχετικά αργά κι έτσι είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τον κόσμο γύρω μου. Άλλωστε, είχε τόση φασαρία μέσα στο ναό, που και να ήθελα να σκεφτώ άλλα πράγματα που άπτονται των θρησκευτικών μου ανησυχιών, μου ήταν αδύνατο. Όντως, είχε δίκιο η μητέρα μου. Είχε νέο κόσμο στην εκκλησία, παλικάρια επίσης. Ένα από αυτά μάλιστα, ακριβώς μπροστά μου, φλέρταρε χαμηλόφωνα μία κοπελίτσα και χαιρετούσε φωνασκώντας τους γνωστούς του, που περίμεναν κι εκείνοι. Δύο άλλα παλικάρια λίγο πιο μπροστά, συζητούσαν για μηχανές και αυτοκίνητα. Τι έχουν, τι θα πάρουν και τι ονειρεύονται να αποκτήσουν μέχρι τα 35 τους. Όταν μάλιστα ο ένας έκανε ένα υποτιμητικό σχόλιο για μία… Mercedes, ο άλλος αναφώνησε «Ε, όχι ρε συ, ιεροσυλία!» Πράγματι. Είχε έρθει όμως η σειρά τους και αναγκάστηκαν να διακόψουν για λίγο τη συζήτησή τους.
Βέβαια, ο νέος κόσμος και τα παλικάρια ήταν μειοψηφία μέσα στο ναό. Το μεγαλύτερο κομμάτι των πιστών ήταν γυναίκες μεγάλης ηλικίας. Σίγουρα οι περισσότερες από αυτές πλέον με εγγόνια, γιαγιάδες δηλαδή. Μα τι γιαγιάδες …σούπερ! Με μία πρόχειρη ματιά που έριξα, λοιπόν, διαπίστωσα ότι οι σούπερ γιαγιάδες χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες. Σας τις αναφέρω, προς μελλοντική γνώση και συμμόρφωση:

Πολιορκητικός Κριός (ή ό,τι άλλο… «ζωύδιο» είναι η καθεμία): Μικρού έως μετρίου αναστήματος αλλά με υπολογίσιμη, αν μη τι άλλο, ωστική δύναμη. Το χαμηλό κέντρο βάρους που διαθέτει τη βοηθάει να μην εγκαταλείπει ούτε σπιθαμή μαρμάρου.
Ωθεί απροκάλυπτα με κάθε μέρος του σώματος ή συγκεκαλυμμένα, σε στάση αναμονής, με τα χέρια (τα οποία έχει φροντίσει να παραλλάξει με το μπουφανάκι – στους ναούς έχει ζέστη) σταυρωμένα στο στήθος.

Μαούνα Συμπεθέρα: Μετρίου αναστήματος αλλά με ολοστρόγγυλη περιφέρεια και ασυναγώνιστο εκτόπισμα. Συμπεριφέρεται σαν μπάλα του bowling και βλέπει τους άλλους σαν κορύνες. Καλύτερα να παραμερίσετε από μόνοι σας.

Θείτσα Γκονζάλες: Μικρή στο δέμας αλλά ταχύτατη και κινητικότατη, χρησιμοποιεί τη μεγάλη της ευελιξία για να χωθεί σε στενά και να προσπεράσει. Συνήθως μαυροντυμένη, θα την αναγνωρίσετε εύκολα – αν προλάβετε να τη δείτε.

Μαντάμ Ταγιέρ: Μετρίου αναστήματος και πάνω (βοηθάει σ’ αυτό και το μαλλί λάχανο), έντονα μακιγιαρισμένη και φορώντας μπεζ συνολάκι μπαίνει σφήνα χωρίς να διαθέτει εξαιρετική ταχύτητα ή εκτόπισμα, υποβοηθούμενη από τις τακτικές χημικού πολέμου που ακολουθεί. Το αποπνικτικό άρωμά της ζαλίζει και αποπροσανατολίζει τους ανταγωνιστές. Φονεύει επίσης κάθε έντομο σε ακτίνα 3 μέτρων.

Να θυμηθώ, του χρόνου, να ψάξω για έναν άδειο ναό. Άντε, Καλή Ανάσταση.

Γκρίνια #1

Μία καταστροφική
κι όμως, αστεία βραδιά

Είχε συναυλία το Σάββατο, 8 Απριλίου. Έπαιζαν οι Abbie Gale, οι Film και οι Raining Pleasure. Τα εισιτήρια σε σωστή τιμή, €18 προπώληση, €22 ταμείο. Ωραία, είπαμε η παρεούλα, να πάμε. Πού; Μα στο …Ζίνγκα (!) Club (!). Για τον χώρο δεν υπάρχουν λόγια, ελληνάδικο δέκα χρόνια πριν. Πέρα από την ασυμφωνία του με το είδος της μουσικής που υπηρετούν τα τρία συγκροτήματα, η άχρωμη κακογουστιά δεμένο αρμονικά με το κιτς που αποζητάει ο νεοέλληνας Σάββατο βράδυ. Θα μου πεις, δεν τα ‘ξερες; Τα ‘ξερα, έλα όμως που είχα καιρό να βρεθώ σε τέτοιο «μαγαζί» και τα είχα απωθήσει. Από τον πορτιέρη με το υφάκι «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», απόλυτα εναρμονισμένο με κωμικό ντύσιμο και τα ασπροκόκκινα παπούτσια του κλόουν, τελευταία λέξη της μόδας – μετά τη θάψαμε και πάει – μέχρι τους σερβιτόρους, ντυμένους σαν γιουσουφάκια στην αυλή του σουλτάνου και τη μαντάμ πάνω από την ταμειακή, όλα προοιώνιζαν μία κακή εξέλιξη.
Και βγήκαν πρώτοι οι Abbie Gale. Προσπάθησαν, χωρίς να πασχίσουν κιόλας τα παιδιά. Για τη μειωμένη κινητικότητα των συγκροτημάτων στη σκηνή, ως τρόπο επικέντρωσης αυστηρά στη μουσική, έχω να πω ότι προσωπικά την επικροτώ, αν μπορούν βεβαίως να την υποστηρίξουν. Η δική τους στατικότητα δυστυχώς ήταν από αδυναμία και αμηχανία. Όσο για την τραγουδίστρια, εκτελούσε σαν άγαλμα. Θέλουν πολλή δουλειά ακόμα, προς το παρόν καλύτερα να τους ακούει κανείς στο ραδιόφωνο.
Ακολούθησαν οι Film και η κατάσταση βελτιώθηκε. Αρκετή ενέργεια στην πολύ μικρή σκηνή, με επιτηδευμένη θεατρικότητα από την τραγουδίστρια και με κάποια παρωχημένα ξεσπάσματα στα φωνητικά – τραύματα από ακούσματα της δεκαετίας του ’80, υποθέτω. Οι κοπέλες στην παρέα θαύμασαν το φορεματάκι της, αυτές ξέρουν καλύτερα. Και το επίσημο ένδυμα των ανδρών μια χαρά ήτανε, εύγε λοιπόν.

Προς Abbie Gale και Film, φιλική συμβουλή #1: Μην επιτρέπετε να ακούγονται από τα ηχεία γνωστά, αγαπημένα, χιλιοπαιγμένα κομμάτια από Radiohead ή άλλες εξαιρετικές μπάντες πριν βγείτε. Σκάβετε μόνοι σας το λάκκο σας, κάνετε τις συγκρίσεις αναπόφευκτες. Πάρτε παράδειγμα από τους Raining Pleasure. Κάτι κρουστά ακούγονταν πριν βγουν, εντελώς ρυθμικά. Όταν άρχισαν να παίζουν ακούγονταν μελωδικότατοι – όχι ότι δεν είναι.

Βιώσαμε βέβαια ένα περιποιημένο d?j? vu με τους Raining Pleasure. Οι ίδιες αστείες γκριμάτσες από τον Vasiliko όταν τραγουδάει, εξαιρετική η σπιντάτη απόδοση του Luv me. Αλλά σαν να μην έφτανε το ότι setlist και εκτελέσεις ήταν όλα ίδια με συναυλία τους, κάπου δύο χρόνια πριν – μα ολόιδια! – είχαμε και άλλα ευτράπελα. Τον Vasiliko, ας πούμε, να την έχει δει Joe Strummer και να έχει λυσσάξει με τον Καρατζαφέρη. Στην αρχή δε δώσαμε σημασία, μετά άρχισε να κουράζει – εμένα πάντως κόντεψε να με πείσει ο μπαγάσας να ψηφίσω Βιρμανία, συγνώμη, Λάος ήθελα να πω, στις επόμενες εκλογές. Στο τσακ με πρόλαβαν οι φίλοι μου από το να πάω και να γραφτώ μέλος του κόμματος. Πρέπει να τρέφει μεγάλο θαυμασμό ο Vasilikos στον πρόεδρο. Έχει υιοθετήσει μάλιστα τακτικές που βρίσκονται ένα βήμα μπροστά, σηκώνοντας πλακάτ με την επιγραφή «BURN DOWN THE CHURCH». Βλέπετε ο πρόεδρος, υποχρεωμένος να ακολουθεί τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας θα ήθελε, αλλά αδυνατεί να μετέλθει παρόμοιων μέσων. Οι δύο θλιβερές πλευρές του ίδιου νομίσματος, και στις δύο κορώνα, βασιλικότεροι των βασιλέων, λαϊκισμός με επερωτήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο για …την τιμωρία του Ολυμπιακού από τον ένα, αναρχία του κώλου από τον άλλο. Δεν είχαμε βέβαια την τύχη να δούμε ζωντανά το περιώνυμο ακροβατικό, με το οποίο ο Vasilikos αγγίζει πλέον τα όρια του αστικού μύθου. Μπορεί, σου λέει, να συλλάβει στυλογράφο διαρκείας με τον πρωκτό και να βάλει καλλιτεχνικότατη υπογραφή σε συμβόλαιο με πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία. Ίσως κάποια άλλη φορά μας κάνει τη χάρη επί σκηνής. Εκεί όπου βρέθηκαν και τα τρία συγκροτήματα στο τέλος, να τζαμάρουν με το «Anarchy in the U.K.» από την Πάτρα. Τότε ήταν που ένιωσα την παρόρμηση να κατασκευάσω με το μπουκάλι της μπύρας που είχα νωρίτερα καταναλώσει μία βόμβα μολότοφ, αλλά καθώς είχα πληρώσει για αυτήν €10 (!), σκέφτηκα ότι και το μπουκάλι μόνο του αξίζει πολλά. Σφήνωσα τον μέσο του δεξιού μου χεριού στο στόμιο ώστε η εικόνα να συνάδει με το ιστορικό slogan «Φοριέται και στο δεξί, σαν κόσμημα» και ξανάστειλα νοερά τις θερμότατες «ευχές» μου προς τον «επιχειρηματία» και την οικία του.

Προς Abbie Gale και Film, φιλική συμβουλή #2: Προσοχή, konta sto Vasiliko potizontai kai oi glastres…

Αχ αντωνη

την κυριακη θα παω στο γηπεδο
στο λεβαδειακος-ολυμπιακος
παναθηναικος ειμαι εγω
αλλα θα κανω την καρδια μου πετρα για χαρη του boy
…ελπιζω μονο να τον βαλει τον αντωνακη

Συγκλονιστικα νεα


εβλεπα το πρωι στην ΝΕΤ την Τσοπανιδου
μολις ειχα ξυπνησει και επινα καφε
ειχα κοιμηθει ελαχιστα και νυσταζα
ωσπου επαιξε ενα θεμα για την γιουροβιζιον
μετα το ιραν και πριν τις συνταξεις
εδειχνε τις προετοιμασιες του σοου
πανω που ημουν ετοιμος να αλλαξω καναλι
επαιξαν οι δηλωσεις του παραγωγου
»..ειναι το μεγαλυτερο γεγονος που εχει συμβει στην Ελλαδα μετα τους Ολυμπιακους…»
προς στιγμη σαστισα
στην συνεχεια σκεφτηκα να δηλωσω εθελοντης
για να συμβαλω και εγω στο μεγιστο αυτο γεγονος
αφιλοκερδως εννοειται
γεματος εθνικη υπερηφανια εγειρα να ξανακοιμηθω
ελπιζοντας οτι ειναι ολα ενα ψεμα
..ομως στον υπνο μου ειδα τον κωστακη και τον γιωργακη να κανουν δηλωσεις επι του θεματος σε μια εκτακτη συνεδριαση της βουλης
λιγο μετα τον μεγαλο θριαμβο
παρακοιμηθηκα
και αυτο ειχε ως συνεπεια να αργοπορησω στην δουλεια
…φωναζε ο Σαββας αλλα αντε να του εξηγησεις

και σενα τι σε απασχολει?

ειναι μερικοι τυποι
κακους θα τους χαρακτηριζα
που δεν τους απασχολει να γαμησουν οι ιδιοι
αλλα τους καιει να μαθουν ποια στο διαολο γαμας εσυ
αν δεν ειναι κοριτσι αλλα αγορι τοσο το καλυτερο
θελουν να ξερουν ποσα παιρνεις ή ποσα εχεις
και απο που τα εχεις
και γιατι δουλευεις αφου τα εχεις
και γιατι δεν παντρευεσαι
τωρα που το σκεφτομαι καλυτερα ειναι πολυπληθης η καστα
συμπεριλαμβανονται συγγενεις, φιλοι, συναδελφοι,αναδελφοι
γειτονες,συγχωριανοι,ελληνες,τουρκοι,αγγλοι,μαυροι,ασπροι,γκει,στρειτ,
νηπια,ανηλικα,μεσηλικες,ενα βημα πριν το τελος,στο ανθος της ηλικιας
χρονια προσπαθω να βρω τροπο να τους αντιμετωπισω αποτελεσματικα
ειναι αληθεια οτι κουραστηκα κατα την διαρκεια αυτης της προσπαθειας
αλλα κατεληξα στο εξης συμπερασμα
το καλυτερο που εχεις να κανεις ειναι να τους δειξεις τον κωλο σου
μπορει να μην ειναι καλλιγραμος σαν και αυτον της φωτογραφιας
αλλα τουλαχιστον μπορεις να τους κλασεις τι ιδιο ευηχα και ευοσμα με αυτον
ενιοτε και να τους χεσεις
…η συνεχεια στα επομενα επεισοδια (με ονοματα)

τακη μαζι σου


την κυριακη που ερχεται θα εισαι σε δυσκολη θεση
το καταλαβαινω
αλλα κανε την καρδια σου πετρα
το ξερω οτι τωρα αποδιδει η δουλεια που εκανες στον γαυρο
και ο πουστης ο νορβηγος την καρπωνεται χωρις να σε αναφερει
ξεχασε τα ολα αυτα
πιες τον διπλο εσπρεσσο σου κανε και ενα μαλμπορο λαιτ
διαβαζοντας το φως και τον πρωταθλητη
και κανε τα πλανα σου για το ματς της κυριακης
αλλωστε ειτε με τον λεβαδειακο εισαι ειτε με τον ολυμπιακο
ενα πραγμα θες παρα πολυ
τον οφη στην β’ εθνικη
παρεα με τον αρη

Υ.Γ.την μπλουζα για το ενατο ελπιζω να την αφησες στο σπιτι.
Υ.Γ1. θελω να ερθω στο γηπεδο αλλα εχω και εγω το ιδιο προβλημα

Φάε μεχρι να σκασεις


το τσακισες το αρνακι
σαραντα μερες νηστευες
καπου επρεπε να ξεσπασεις και εσυ
αλλα το ερμο το ζωντανο τι σου εφταιγε?
600.000 απο δαυτα σφαγιαστηκαν
για να κορεσεις εσυ την πεινα σου
γενοκτονια κανονικη
ελληνικα,σκοπιανα,βουλγαρικα,ρουμανικα απο την νεα ζηλανδια
ασπρα, μαυρα ,με βουλες,μεγαλα, μικρα
ολων των εθνικοτητων , ολων των χρωματων
αν τα μεγαλωνες εσυ θα τα ετρωγες με την ιδια ευκολια ?
που να ξερεις!
πιες τωρα μια σοδα για να χωνεψεις.