Σάββατο πρωί προς μεσημεράκι, εγκαίνια Δ.Ε.Θ., αναμένοντας εναγωνίως τον εκάστοτε πορδηπουργό, αυτή η βόλτα δε χαλάει ποτέ! Πρώτ’ απ’ όλα, γιατί προχωράς στο δρόμο και βλέπεις συνέχεια μπάτσους, συγνώμη, αστυνομικούς ήθελα να γράψω. Ό,τι είδους θέλεις, όμως: ΕΚΑΜ, ΜΑΤατζήδες, τροχαίους, καπελάτους, ενωμοτάρχες, δημοτικούς, δόκιμους, νιούμπηδες… Αυτοί οι τελευταίοι έχουν την μεγαλύτερη πλάκα, νομίζουν ότι παίζουν τουλάχιστον σε βιντεοκλίπ… Εν πλήρη εξαρτύση + το απαραίτητο γυαλί ηλίου + ύφος «γαμάω και δέρνω», περιπολούν με ζήλο ως άλλοι Τζον Ράμπο του πλακόστρωτου διασφαλίζοντας την τάξη (πιθανότατα μέχρι να σκάσει καμιά εξάτμιση). Και οι δημοτικοί έχουν φούριες, παίζουν το γνωστό κυνηγητό – κρυφτό με τους πωλητές λαθραίων μαϊμούδων αλλά με διπλάσια ένταση. Από την άλλη, κάτι καπελάτοι παλιοσειρές … τους βλέπεις, καβατζώνονται, πάνε ως πιο έμπειροι λίγο απόμερα κι αράζουν σε κάτι παχιές σκιές κάτω από δέντρα, και φιδιάάάάζουν…
Όπως και να ‘χει, πήζει το μάτι σου στην ΕΛ.ΑΣ. Κάθε τρία μέτρα κι αστυνομικός, πρέπει να συγκεντρώνονται κάπου 333, 333 όργανα /τετρ.χλμ. … Χώρια τους κουστουμάτους ασφαλίτες που παρακολουθούν από την άνεση του αυτοκινήτου. Εννοείται ότι για να μαζευτούν τόσοι πολλοί, φέρνουν κι από άλλες περιοχές, η εντόπια δύναμη δεν αρκεί από μόνη της. Πρόπερσι ή παλιότερα, δε θυμάμαι ακριβώς, έναν τον είχε βγάλει το κύμα κοντά στο σπίτι μου, ανατολικά της Δ.Ε.Θ., και με σταμάτησε μέσα στα στενά για να με ρωτήσει προς τα πού πέφτει η Έκθεση. Σε πρώτη φάση, δεν το αρνούμαι, μου πέρασε από το μυαλό να τον στείλω προς το αεροδρόμιο, αλλά τον λυπήθηκα …
Κι είναι και κάτι άλλο, πέρα από το αίσθημα ασφάλειας που βιώνει κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο πολίτης… Μέσα σε δυο μέρες, όλα σουλουπώνονται. Τα παρτέρια τυγχάνουν φροντίδας, τα πεζοδρόμια που κατά κανόνα καταλαμβάνονται από αυτοκίνητα αδειάζουν, τα μάρμαρα γύρω από την Έκθεση καθαρίζονται από τα graffiti, οι τοίχοι βάφονται. Θυμάμαι τη χρονιά που εγκαινιάστηκε το Βελλίδειο, επί Σημίτη … Στην Ελλάδα της τελευταίας στιγμής ο χώρος του λιγοστού πρασίνου γύρω από το εν λόγω συνεδριακό κέντρο, επί της Λεωφόρου Στρατού, στρώθηκε με λωρίδες χορτοτάπητα ένα μισάωρο πριν την άφιξη του Κινέζου. Οι δε τοίχοι δεν ήταν να τους ακουμπάς, ακόμα δεν είχαν στεγνώσει.
Γυρνώντας προς τα ανατολικά, το πήρα παραλιακά. Δεν μπορείς να ξέρεις αυτήν την όμορφη μέρα κάθε χρόνο ποια θα είναι ακριβώς η ώρα κατά την οποία θα ληφθεί το άκρως δημοκρατικό μέτρο κλεισίματος της Λεωφόρου Στρατού, όχι μόνο για τα τροχοφόρα, αλλά και για τους πεζούς. Οπότε, μπροστά στο ενδεχόμενο να συγχυστώ για ακόμα μία φορά, είπα να κάνω τον κύκλο, ούτως ή άλλως. Ένα κομμάτι της παραλίας έχει μετατραπεί σε πάρκινγκ, με σεκούριτι, τέντα για τους σεκουριτάδες, δεν πρόσεξα αν είχε και διαγράμμιση. Ένας τύπος, μεσήλικας, είχε μόλις παρκάρει και έβγαινε από τη τζιπάρα του – με δυσκολία πάντως, αυτό ήταν πολύ ψηλό κι αυτός ακόμα πιο αστείος. Ενθουσιασμένος, έπιασε ψιλή κουβέντα με τους άνδρες της ασφαλείας του χώρου και έλεγε φωναχτά ότι θα πρέπει όλοι να συγχαρούμε το Δήμαρχο σχετικώς. Σωστά, άλλωστε αυτή η πόλη υπάρχει πρωτίστως για τα αυτοκίνητα…
ΥΓ. Και κάτι ακόμα. Οποιοδήποτε άλλο Σάββατο του χρόνου, πάνω στην Τσιμισκή, συναντάς πάμπολλους ανθρώπους που (πραγματικά αναξιοπαθούντες ή προσποιούμενοι) ζητιανεύουν. Δεν ξέρω πού ήταν όλοι αυτοί σήμερα… Λες να (τους) πήγαν διακοπές;
Στο παιχνίδι με τον Αρη φανηκε για μια ακόμη φορά ότι ο κοουτς, που στα πόδια του σφάχτηκε η ομοσπονδία με ολες τις ομάδες, ειναι ενας μετριοτατος προπονητής , ανίκανος να διαχειριστεί το ρόστερ του φετινού Ολυμπιακού.
country boy
country girl
hce216
marjogagr
dizzy
krapp
psarokokkalis
kararena
spyrlaw
drlamproukos
