for w ard my ar s (stop)

k-r-a-p-p

a guide for the perplexed

χάρτης.jpg

 

cherry ghost

cherry ghost

i still cannot speak french for some old reason that this reminds me of the smithz

 

R.I.P. aufheber

ο ανελικτης περιδιαβαίνει ξανά τον κόσμο των ζωνιανών νεκρών του δικτύου: δεν ξέρω πόσο ακόμη… θα αναληφθεί αργά ή γρήγορα…

ΥΓ. ας τον στο R.I.P. - ο ευλόγιό του θα συντριβεί ξανά σύντομα

 

εις μνήμην

προσωπικά ψηφιακά ημερολόγια / λαϊκά δικαστήρια / ανώνυμα ή επώνυμα ή ψευδώνυμα / καταγγελίες / ασκώ κριτική / προβάλλω / προβάλλομαι / προσβάλλω / κρίνω / πληροφορώ / σχολιάζω / κοινωνικοποιούμαι / γνωστοποιώ / έχω άποψη / επικοινωνώ / συχνάζω / τροφοδοτώ το εγώ / εγωδοτώ την τροφό / γνωρίζω ή δεν γνωρίζω / υπαινίσσομαι / εκφράζω / εκφράζομαι / παρατηρώ / ενίσταμαι / ενίοτε εξίσταμαι / δεν είμαι βέβαιος / εκμεταλλεύομαι το γεγονός ότι και ο νόμος, όπως κι εγώ, είμαστε ανώνυμοι / ψευδώνυμοι / δεν έχει σημασία / εκτίθεμαι ( / εκθέτω / δημοσιεύω /απεργω / ενεργώ / ενεργούμαι / ποιος είναι εκεί; / εδώ; / αντιδικώ

*ταυτόχρονα με την αξία, την σημασία ή το νόημα, η απώλεια, η πιο οδυνηρή απώλεια (αν ήταν ποτέ κτήμα ή στην κατοχή μας) είναι ο νόμος - τουλάχιστον εδω σε αυτήν τη μικρή χώρα… ο νόμος σημαίνει τη δυνατότητα που θεμελιώνει τον δημόσιο χώρο (θεμελιώνει την πόλη)… νόμος δεν σημαίνει εσωτερικός ή εξωτερικός καταναγκασμός (λ.χ. ο νόμος δεν είναι το υπερεγώ του πατέρα της ψυχανάλυσης, ή η φωνή του πατρός του Λακάν - νόμος εξίσου δεν είναι η αστυνομία ή το δικαστήριο, ο φυσικός μας πατέρας ή ο καθηγητής, ο δημόσιος υπάλληλος ή η γραφειοκρατία: όσοι συλλαμβάνουν το νόμο ως τέτοιο ως καταναγκασμό δηλαδή πολύ φοβάμαι ότι εκπληρώνουν την προφητεία που οι ίδιοι πρώτοι εκφέρουν: είναι η προφητεία ή είναι οι ίδιοι καταναγκασμός)… εύλογα η εποχή εξοστρακίζει το νόμο ως δημόσιο χώρο κι αυτό διότι πρωταρχική είναι πια η έννοια του ιδιωτεύω (γίνομαι ηλίθιος): ο ιδιώτης είναι μία αλλόκοτη έννοια περί ανθρώπου διότι αποκόβει τον άνθρωπο από την πράξη… πώς; εξοστρακίζοντας ή αναιρώντας κάθε έννοια δημόσιου χώρου… δημόσιος χώρος δεν σημαίνει διακίνηση ιδεών, προϊόντων ή αγαθών, ανθρώπων… ο χώρος ήδη εμπερικλείει και συνοψίζει όλη την σημασία της λέξης ‘δημόσιος’: άνοιγμα είναι (ευθύνη): τριβή σημαίνει, σύγκρουση: προσδιορισμό… δυστυχώς τα πρακτικά (!) προβλήματα που ταλανίζουν την ευτυχισμένη ενεργή κοινότητα (νεοσυγκροτηθείσα κοινότητα) των ευβλόγων δεν επιλύονται ή δεν θα επιλυθούν ποτέ διότι δεν τίθενται προς επίλυση: μόνον διαμαρτυρία… έχω μία ακουστικη κιθάρα στο σπίτι: κάποτε θεωρούσα ότι αρκεί προκειμένου να συμμετέχω ενεργά - δεν αρκεί, τώρα το ξέρω… κάθε πρακτικό (!) πρόβλημα προϋποθέτει μία θεωρία ή μία προοπτική που φωτοσκιάζει το πρόβλημα (παραμορφώνει το ‘δεδομένο’)… κι αυτή η θεωρία ειναι μία επώδυνη μαθητεία: μαθητεία είναι… αλλά αυτή η λέξη σε αυτήν τη μικρή χώρα παραμένει αλλόκοτη… μαθητεία… κι η μαθητεία συμβαίνει μόνον όταν εκτίθεσαι πολλαχώς… ο νόμος, ο χώρος είναι ο τόπος της μαθητείας… δυστυχώς: μαζικές διαδηλώσεις, ανώνυμες διαμαρτυρίες, εύλογες ενστάσεις, αρθρογραφίες, απόψεις, γνώμες κτλ. δεν είναι παρά νουθεσίες… κι εγώ νουθετώ - κάπως - τώρα… όλες οι σκιές όμως και τα περιγράμματα περιστρέφονται γύρω από την έννοια του ιδιώτη κι ο ιδιώτης είναι συνυφασμένος με έναν αρχέγονο φόβο και μία αρχέγονη ελευθερία (την μαζικότητα ή ανωνυμία του και την ασυδωσία)…  ο ιδιώτης όμως είναι εξίσου αρχαίος: είναι η λαμπρή στιγμή της απαρχής της μεγάλης μονοθεϊστικής θρησκείας στα χρόνια της αυτορκατορίας - δεν είναι κάτι νέο… απομένει να δούμε το σχήμα της νέας θρησκείας ή μήπως το έχουμε ήδη κατακτήσει και μας έχει υποτάξει(φετίχ/ οικονομία / διασκέδαση);

αυτο-κριτικό είναι το κείμενο (σε λαθος τόπο και λάθος ώρα ίσως αλλά ο αναπάντεχος θάνατος του ανελικτή μας κατέλαβε εξαπίνης)…

 

radiohead cover smithsz headmaster’s ritual

i wana go houm i dont want to stay, give up life iz a bad misteak

 

κραπ κραπ κραπ

κραπ, ελευθερία στα ζωνανία, κραπ, συνομοσπονδία με μονή εσφυγμένων, κραπ, σφυγμομέτρηση, κραπ, το νέο αντάρτικο, κραπ, ίντα θάχουμε, κραπ, ελευθερία για θάνατος, κραπ, ελευθερία στα χασισία, κραπ, μαλακά, είναι, κραπ, μαλάκα, κραπ, πώς με είπες, κραπ, συγνώμη, κραπ, δεν πειράζει: εγώ σε αγαπάω, θα επιβάλουμε το νόμο και την τάξη, κραπ, βλέπε διασκέδαση, κραπ, μη χέσω, κραπ, τώρα που το σκέφτομαι, κραπ, δεν έχω ενεργηθεί σήμερα, κραπ, φουνταριστός, κραπ, το καφενείον, κραπ, η ελ, κραπ, ας, κραπ, κραπ, κραπ, ο εθνάρχης βαγγέλης, κραπ, κραπ, είπα, ορίστε, αποκοιμήθηκα, συγνώμη, να σε ρωτήσω, κραπ, αν κάποιος εμφανιστεί και διεκδικήσει το όνομά σου, κραπ, εσύ τί θα κάνεις, κραπ, θα ησυχάσω, κραπ, μήπως και, κραπ, αυτός τα καταφέρει καλύτερα σαν όνομα, κραπ, κραπ, κραπ, άνθιμος για πρόεδρος στον σύριζα, κραπ, κραπ, κραπ, γιατί η παραρήγα παίζει τέταρτη είδηση, κραπ, το πήρατε είδηση, κραπ, λατρεύω τον κακλαμάνη, κραπ, και τον τατούλη, κραπ, γατούλη είπατε, τατούλη είπατε, σπύρος άδωνις καρατζαφέρης, κραπ, έχω μία χασισομπανανία, κραπ, εισβολή στο κουρδιστάν κραπ, ρου κου κου, πε κακά: κακά, τώρα, κραπ: κανενάς ειρμός, πρόσκαιρη κατάρρευση συστήματος, επανεκκίνηση, κραπ, να την πατήσω την γαμημένη, κραπ, σκάνδαλο, παραπομπή, καμία, κραπ: καλά είμαστε ακόμη εδώ, κραπ, βεβαίως, κραπ, το κράτος κραπ χρωστάει στα ταμεία, κραπ, και η εκκλησία, κραπ, και η περιουσια, κραπ, του περιούσιου λαού, κραπ: λεω, κραπ, η συνθήκη της βάρκιζας, κραπ, η περίφημη ενδιάμεση συμφωνία, κραπ, είναι άκυρη, εφεξής, κραπ, κανένας κομμουνιστής, κραπ, δεν μπορεί να θεωρήσει, κραπ, ότι έχουμε παραδώσει τα όπλα, κραπ, στην κρήτη το υποπτεύονται, κραπ, άκυρη η συμφωνία, κραπ, και το όχι το είπε ο μεταξύ μας, κραπ, μεταξάς, δόξα σοι, γαμώ το σπίτι σου, κραπ,  κραπ, σύνδεση, ακούς εκεί η παπαρήγα τέταρτη είδηση, σκοπία, σκόπια, κραπ, μακεδονία, ένα σαντάνσκι δρόμος, κραπ, ας αφήσουμε τον καπιταλισμό, κραπ, τις παροχές υπηρεσιών, κραπ, τις μινγκ τραπεζες, κραπ, και τα γκούντιζ, κραπ, να κάμουνε διπλωματσία, κραπ, σύντεχνε: καλησπέρα, καληνύχτα, πρακ, καρπ, κραπ, πατατράκ, κραπ, κι όπως θα έλεγε ο σύντροφος άρης, κραπ, μεσουρανούν τα νέα, κραπ, και η μάζα, κραπ, ενώσο κραπ, τα ταμεία κραπ, διαλύονται, κραπ, αν δεν διαλύθηκαν, κραπ, τί θέλεις, κραπ, σύνταξη, όχι, κραπ, όχι αυτό: κακό, κραπ, τζιζ, κραπ, τζιζκραπκερ, και σκατά να μου δώσουνε, κραπ, θα τα φάω, κραπ, σε πιστεύω, κραπ

 

οπαπ (ωπ απ)

κραπ οι δηλώσεις του προέδρου του οπάπ, κραπ, λεει: το παράνομο στοίχημα, κραπ, βλάπτει σοαβρά την υγεία, κραπ, τότε, ρε, κραπ, τότε εμπίπτει στην αρμοδιότητα του υγείας, κραπ, σκατά, όχι του υφυπουργείου, κραπ, γάματα, το νόμιμο, βεβαίως, κραπ, δεν βλάπτει σοαβρά καμία υγεία, κραπ, διότι είναι νόμιμο, κραπ, μπερδεύτηκα, ως συνήθως, μαγαπάς; άσχετο, δεν είναι της στιγμής, κραπ, η υγεία μου, το παράνομο στοίχημα και το παράνομο ναρκωτικό βλάπτει σοαβρά την υγεία, κραπ, ο σύνδεσμος που έλειπε προκειμένου να αρχίσω να καταλαβαίνω (;), κραπ, το παράνομο ναρκωτικό βλάπτει σοαβρά την υγεία, το νόμιμο, τσιγάρο ή οινόπνευμα προάγει πολιτισμό, κραπ, συνέχει τον κοινωνικό οικονομικό ιστό, κραπ, το βρήκα, ποιος το έχασε; κραπ, λέω, ο πρόεδρος του οπάπ είναι γυμνός, κραπ, αηδία, κραπ, συμφωνώ, το πρόβλημά του είναι οι επιπτώσεις στην υγεία και τις ζωές των παράνομων, κραπ, κλαίω, σχεδόν, ψέμματα, σκουπιδάκι ήταν, το νόμιμο ελεγχόμενο κρατικό στοίχημα τα δικαιώματα του οποίου έχει ο οπάπ ως κρατικό μονοπώλειο έως και το 2009, δεν βλάπτει καμία υγεία, όπως και τα καζίνο, εξάλλου, κραπ, μαλάκα άνθρωπε, ίδε ο κραπ, είδε ο κραπ, μπερδεύτηκε ο κραπ, ο βασιλιάς είναι γυμνός: ποιος τον έγδυσε; η απόδοση στο 11, γάμησετα: ηθικό δίδαγμα: μπορεί ο τόνος να ανέβει στην ελληνική και πριν την τρίτη συλλαβή… το υπουργείο υγείας πολιτισμού και αθλητικών έργων και η μπεσέλ προάκτιβ στον κοινό αγώνα υπέρ της καρδιάς μας, γιατί οι έλληνες ζούμε με ταρχίδια στην καρδιά μας:το κράτος σαςαγαμάει (κραπ)

 

(περί αερίων)

ως άνεμος εγώ ευρισκόμενος στο υποχόνδριο \κρότος αν κινηθεί προς τα κάτω\

αλλά αν τύχει και πετάξει προς τα άνω\νέο φως και προφητεία μοιάζει

(σε εκείνη την περίπτωση που κάποιο υποχόνδριο αέριο κινείται μέσα στα σωθικά, αυτό που έχει σημασία είναι η κατεύθυνση που θα πάρει: αν κινηθεί προς τα κάτω, τότε συνεπάγεται πορδή, αν προς τα άνω, επιφάνεια ή θεϊκή έμπνευση)

Hudibras by Butler (1663 - 167

(το ως άνω απόσπασμα βρέθηκε σε κείμενο του Immanuel Kant του 1766: όνειρα ενός θεατή των πνευμάτων επεξηγούμενων δια των ονείρων της μεταφυσικής)

 

κραπς

κραπ, αναδάσωση, τώρα, κραπ, έξι και μισή, ορδές τα πράσινα μικρά ανθρωπάκια, κραπ, ένα μπουλούκι πενήντα, κραπ, ξέχασα την κουκούλα μου, κραπ, παλμός, κραπ, αναδάσωση, κραπ, πράσινο η ελλάδα, ένα μέρος της, τίποτα, επιτέλους, πράσινη, κραπ, η πλατεία αριστοτέλους, πασπ, πσαπ, κραπς, κρασπ, να πάρει η οργή, κραπ, καθυστερημένοι, είναι, κραπ, είμαι, καθυστερημένη, κραπ, η χώρα, κραπ, γήπεδα, κραπ και συγκεντρώσεις, κραπ, παρελάσεις, λαοσυνάξεις, κραπ, ο μέγας τέκτονας, κραπ, γαπ, κραπ, μπέρδεψα τη γλώσσα μου, κραπ, λέω να πάω φέτος να ψηφίσω, κραπ, τί; όμως; τί; κραπ, θαυμάσια τα χρόνια αυτά, κραπ, αναμένω και την σύναξη της πέμπτης, κραπ, έχω συνάχι, κραπ, να σκουπίσω τη μύτη μου πάνω σου; κραπ, σιχτίρ, κραπ, σοβαρά μιλάω, κραπ, ξανά και ξανά, κόρνες, κραπ, παλμός, κραπ, κι αν σου κάτσει; κραπ, τίποτα δεν μου κάθεται, κραπ, μία πόλη θα παραλύσει, ξανά και ξανά, κραπ, αναπολώ τα καθίσματα, κραπ, του σύριζα, κραπ, την περασμένη παρασκευή, κραπ, ξύλινα καθίσματα, κραπ, φιλικά προς το περιβάλλον, κραπ, μετά την κοπή των δένδρων βεβαίως, κραπ, πλαστικό ή ξύλο, κραπ, αποσυντίθεμαι, αλέκο, κραπ, πολιτισμός, κραπ, καρέκλες, κραπ, μόνον η μητροπόλεως και η νίκης κλειστές, κραπ, σήμερα όμως; κραπ, πώς θα γυρίσω σπίτι, κραπ, ευτυχώς, κραπ, δεν έχω σπίτι, κραπ, μου έχουν κάνει έξωση κραπ, ή μήπως εγώ εξωθήθηκα σε άκρα, κραπ, το βασίλειό μου για μία κουκούλα, κραπ, κραπ, σταρχίδια σου, κομματόσκυλα, μίζες, αλισβερίσι, κραπ, το παιδί μου και το δικό σου, μουσική, κραπ, νεολαία, κραπ, γαμηθείτε, κραπ, δεν γαμιέσαι εσύ λεώ εγώ; κραπ, αλήθεια λες, κραπ,  δεν βλέπω ασφαλίτες, κραπ, ευτυχώς, κραπ, την κουκούλα, κραπ, η ίδια ερώτηση ξανά και ξανά, πώς είναι αυτό δυνατό να συμβαίνει (ακόμη); κραπ, ησυχία, καμία απάντηση, κραπ, εκεί που μένω δεν ακούγεται τίποτα, κραπ, μόνον εμείς, κραπ

 

can Tony Wilson really die? what kind of a sick question is this? ofcourse, he is dead

http://indictos.wordpress.com/2007/08/12/641/

true, krapp, a very sad day indeed, that was, krapp, i had no idea, krapp, as always

 

the Verve

οι Verve ηχογραφούν ξανά… κραπ…

 

(*)

έβαλα ένα κέρμα στο στόμα του και τον περίμενα: τον έδεσα σφιχτά γύρω από ένα δέντρο: τέντωσα το σώμα του μέχρις ότου οι πατούσες του άγγιξαν την μύτη του… περίμενα… συνήθως περιμένω - αν και εύκολα βαριέμαι, μάλλον κουράζομαι: φιλάσθενη η κράση μου δεν ανέχεται την ακινησία ή μόνο αυτήν ανέχεται; δεν ξέρω: οι γιατροί διαφώνησαν - διαφώνησα κι εγώ, ότι δηλαδή εγώ ήμουν εκείνος που υπέστη την εξέταση και έπειτα χωρίσανε οι δρόμοι μας σαν φίλοι: οι δρόμοι, χωρίσανε οι δρόμοι μας σαν φίλοι: εμείς… δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες: ο θείος έλεγε ότι αν οι λεπτομέρεις είναι σημαντικές αυτές θα παραμείνουν στη μνήμη: του είπα ότι αναπνέει: λεπτομέρειες, σκέφτηκα, άρα δεν ήταν σημαντικό: έτσι αποφάσισα να τον σκοτώσω: έβαλα ένα κέρμα στο στόμα του και τον έδεσα γύρω από το δέντρο έως ότου οι πατούσες του αγγίξανε την μύτη του: ήταν σιναχομένος… σκέφτηκα να του σκουπίσω την μύτη: όμως σιχάθηκα… όχι τη μύτη του… δεν ξέρω, σιχάθηκα… έκλεισα τη μύτη του με το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού: χρησιμοποίησα και λίγη ταινία… όση είχε περισέψει δηλαδή… το σινάχι σταμάτησε: έβαλα φωτιά σε όλο το δάσος ώστε να διασφαλίσω ότι θα πεθάνει: το κέρμα στο στόμα του ήταν μία πράξη αβρότητας - μου λέγανε ότι πρέπει να είμαι ευγενικός: και ήμουνα… νομίζω ότι ήταν πενηντάλεπτο: τρύπιο ή δεκαρα: τρύπια… εγώ το έκανα: τον έκαψα ζωντανό: τώρα δεν κοιμάμαι τις νύχτες κι αυτό επειδή ούτε τότε κοιμόμουνα τις νύχτες… νομιζα ότι σκοτώνοντάς τον θα κοιμάμαι τις νύχτες: νύχτα: ξανά και ξανά: δεν ξέρω: ο ανελικτής είναι νεκρός - αλλα πάλι νομίζω ότι παντα ήταν… κραπ… ίσως να δοκιμάσω με εμένα την επόμενη φορά… αν υπάρξει δηλαδή… κραπ… θα αλλάξω πλευρό… κραπ… δεν κοιμάμαι τις νύχτες, όμως ο θάνατός του μου επιτρέπει να σκέφτομαι ότι επειδή τον σκότωσα δεν κοιμάμαι τις νύχτες: τώρα ξέρω: θα τσιμπήσω κάτι και θα συνεχίσω: πάντα συνεχίζω… είναι μία ιδιοπάθειά μου: η συνέχεια… κι αν σταματήσει απότομα; δεν θα καταλάβεις τίποτα αγάπη μου, κραπ… όνειρα γλυκά ανελικτή: ένας από εμάς τουλάχιστον αποψε θα κοιμάται… εγώ το έκανα… κραπ!

 

εκλεκτικές συν-κένυες

300ες μαϊμούδες, δώσε μου μία μπανάνα κι εγώ θα σε χειροκροτώ μέχρις ότου τελειώσει η μπανάνα, ίσως φάω και τη φλούδα και μετά θα σου ζητήσω ακόμη μία μπανάνα: οι μαϊμούδες σταματάνε όταν εμφανίζονται οι πίθηκοι και οι γορίλες: σκούζει ο ένας μπροστά στη μούρη του άλλου, τρίβει τα πισινά του και τα δείχνει, κατακόκκινα, οι πίθηκοι, δείχνουν τα δόντια τους παραμορφώνεται το πρόσωπό τους, εκτείνουν τα δάχτυλά τους και νουθετούν: ποιος θα αναλάβει την κυριαρχία σε αυτήν την μικρή αχανή άβυσσο μίας απροσπέλαστης έκτασης: την ελληνική βουλή; τα μπιχλιπμπίδια που λαμπιρίζουν, περνάνε από χέρι σε χέρι, αυτός που θα βρεθεί με το μπιχλιμπίδι στο χέρι θα χάσει - αν τον ανακαλύψει η τηλεόραση (ο αόρατος θεός της πόλης που αγρυπνά και δακτυλοδείχνει τον ένοχο φωνασκώντας σαν τον μεγάλο λευκό γορίλα που παρατηρεί από την κορυφή του βουνού παρά την ομίχλη)… ενίοτε πετάγονται οι μαϊμούδες από τα έδρανά τους, ανεβαίνουν και χοροπηδούν πάνω στα ξύλα, ουρλιάζουν, αποδοκιμάζουν ή χειροκροτούν ξανά, καταγράφονται: την επόμενη μέρα ο μεγάλος λευκός γορίλας θα ανακοινώσει ποιος κερδίζει τις εντυπώσεις: εντυπωσιακό… ο γορίλας έχει κυριαρχήσει: κτυπά την γροθιά του στο έδρανο και ξεσηκωνει τη θύελλα των φωνών… μπορεί να μιλάνε αλλά οπωσδήποτε δεν μιλάνε μία γλώσσα που σημαίνει κάτι… μπορεί να κατηγορούν αλλά οπωσδήποτε δεν παραδίδουν ποτέ κανέναν ένοχο, μπορεί να μεταρρυθμίζουν αλλά οπωσδήποτε δεν μεταρρυθμίζεται τίποτα (διότι θα έπρεπε πρώτα κάπως να ρυθμιστεί κάτι κι αυτό στην πόλη ποτέ δεν συνέβη: μπορει να αλλάζουν αλλά ποτέ τίποτα δεν αλλάζει: η πόλη παραδομενη στα ληστρικά σκοτεινά συμφέροντα των πιθανηθίκων (ημών και υμών δηλαδή) εξακολουθεί και προελαύνει προς μία νέα τετραετία): θέλω κι εγώ μία μπανάνα: εσύ πόσο μαλάκας είσαι (και) σήμερα; δώσε μου μία μπανάνα (από τα αφορολόγητα) κι εγώ θα σε χειροκροτώ…

 

αβνανίας ο,η (είπε)

ερώτηση ανοικτή πρόσκληση για συζήτηση: ο αβνάνας ή η αβνάνας θεωρείται ομοφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλη; είναι προφανές ότι ικανοποιείται με σώμα του ιδίου φύλου…
ο δυΐσμός στα καλύτερά του…

 

τα ψευδώνυμα ή τα ανώνυμα ή τα επώνυμα…

η σημασία του ονόματος (ή του επωνύμου) είναι δηλωτική ή το όνομα φέρει το αντικείμενο (κι αντίστροφα: το αντικείμενο φέρει το όνομα) *οφείλω να προκαταλάβω πιθανούς ή απίθανους συνειρμούς: το κείμενο είναι μία θεωρία περί γλώσσας (άρα δεν είναι αυστηρά γλωσσολογικό ή αυστηρά δικανικό)… το όνομα που συνέχεται με την παράσταση του αντικειμένου (το σημαινόμενο) λειτουργεί ως ένας πρόχειρος ή καταδεικτικός ορισμός που επιτρέπει την ικανοποίηση ενός ελάχιστου αιτήματος συνεννόησης… αν και είναι προφανές ότι παρά την ομωνυμία των αντικειμένων, η εμπειρία (οι συνειρμοί ή συσχετίσεις) που το όνομα υπονοεί κάθε φορά που χρησιμοποιείται καταδεικνύει ως σαθρή τη βεβαιότητα ότι μιλάμε περι των ίδιων αντικειμενων όταν χρησιμοποιούμε τα ίδια ονόματα (λ.χ. ένας φιλόσοφος αντιλαμβάνεται τον χρονο με έναν ορισμένο τρόπο σε αντίθεση λ.χ. με έναν φυσικό: δεν επιλέγω τυχαία αφηρημενα ονόματα ή αφηρημένες έννοιες, κατά το ορθότερο: όλα τα ονόματα δύναται να τεθούν υπό αίρεση ή απλά, όλα τα ονόματα συγκροτούν μόνον έναν κοινό οδοδείκτη: ποιος είναι ο τόπος, το αντικείμενο, που κάθε όνομα παραπέμπει;  αυτό υπερβαίνει την παρούσα σκέψη μου αλλά είναι προφανές: η γλώσσα ως σκέψη ή συνεννόηση δεν συγκροτείται από ονόματα ή αντικείμενα: η σημασία της γλώσσας είναι η μορφή ή η λογική της: εντός των δεδομένων κανόνων της γλώσσας προσλαμβάνει κάθε όνομα τη θέση του άρα την συγκεκριμένη κάθε φορά σημασία - ακόμη κι αν πρόκειται για τον σκύλο μου)… αυτή η ασάφεια ωστόσο της γλώσσας (όσο κι αν θέλγει την σκέψη - και το αντίστροφο) συνιστά ανυπόφορο όρο ενώπιον του νόμου: όσον αφορά το νόμο, το όνομα συνιστά τω όντι αιτιώδη λόγο ή την απόλυτη και μη αναγώγιμη αιτία κάθε λεκτικής εκφοράς του φορέα του επωνύμου: κι αυτό είναι αληθές… φέρω την ευθύνη των λόγων μου - αν και πιο σωστά θα έπρεπε να φέρω την ευθύνη των πράξεών μου… αυτός που μιλάει λ.χ. συχνά αποκεφαλίζεται, ενόσω ο εκτελεστής της πράξης του αποκεφαλισμού εξ ορισμού διαφεύγει της ανθρώπινης δικαιοσύνης και υποτάσσεται στο θεϊκό θέλημα ή τη μοίρα ή τις ενοχές… το ενδιαφέρον στοιχείο με το δίκτυο και τα ευβλόγια είναι το εξής: αν και κάθε τόπος ή ιστοσελίδα συγκροτεί τον σαφή (διεύθυνση IP) τόπο (σκέψη) που ο οδοδείκτης υποδεικνύει απουσιάζει, εντούτοις, το όνομα ή το επώνυμο, άρα το πρόσωπο που φέρει την ευθύνη των λεγομένων… ας υποθέσουμε για μία στιγμή ότι η λέξη είναι πράγμα και πως αυτή η λεκτική πράξη συνεπάγεται υποστασιακή μεταβολή στον εμπειρικό κόσμο των αιτιών και αποτελεσμάτων: οφείλουμε να γνωρίσουμε τον αιτιώδη λόγο της μεταβολής ή το πρόσωπο ως τον φορέα της ευθύνης των λεχθέντων ή πεπραγμένων (τον θεό λ.χ. τον γνωρίζουμε δια του ονόματός του ή δια των πράξεών του ή πιο ορθά δια των γραφών ανωνύμων;)… αυτό που υπερβαίνει εμένα είναι το εξής: ενώ ο τόπος μου υφίσταται (έστω κι ως ένας ου-τόπος) ενώ αντίθετα το όνομα μου επιμελώς αποκρύπτεται (ή το αποκρύπτω) εντούτοις εγώ είμαι υπόλογος εξαιτίας της ανωνυμίας μου παρά των λεγόμενων ή πεπραγμένων μου: δεν κατανοώ για ποιον λόγο είμαι υπόλογος ενώπιον της ψευδωνυμίας ή ανωνυμίας όταν η πράξη της λέξης ή η λέξη της πράξης είναι εκτεθιμένη σε δημόσιο χώρο και δη σε χώρο που είναι φιλόξενος σε σχόλια… αν φέρω την ευθήνη της έκθεσης μίας σκέψης σε δημόσιο χώρο και οφείλω να κατονομάσω τον εαυτό μου ως τον φορέα της λέξης προκειμένου η λέξη να προσλάβει αυθεντία ή κύρος ή νομιμότητα, τότε είναι προφανές οτι όσα λέγω δεν έχουν απολύτως καμία σημασία ή έχουν σημασία μόνον εφόσον εγώ μπορώ ή παρέχω τη δυνατότητα σε κάποιον να με καταστήσαει υπόλογο όχι δια του διαλόγου, θέσης και αντίθεσης, κρούσης ή σύγκρουσης, αλλά δια του ονόματός μου: αυτό ωστόσο διατηρεί καποια σημασία μόνον κατασταλτικά λ.χ. όταν κάποιος θεωρήσει εαυτόν θιγόμενο και κινηθεί μέσω μηνύσεων… αυτό όμως δεν το κατανοώ: η γλώσσα είναι ο μοναδικά πραγματικός δημόσιος χώρος: η μόνη δυνατότητα αποσιώπησης (εκτός της περίπτωσης του θανάτου) είναι η εισαγωγή αποκλειστικών δικαιωμάτων κατοχής σε λέξεις: και μόνον… αν το ζητούμενο της εκφοράς είναι ο εκφέρων τον λόγο, τότε ο λόγος αυτός καθαυτός είναι απόλυτα συμπτωματικός άρα άνευ σημασίας, συνεπώς και ο φέρων την ευθύνη του λόγου του δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη, διότι εκτός σημαντικού περιεχομένου τί επικαλούμαστε ενάντια στον λόγο; το επώνυμο ή το όνομα που λέει ή πράττει;  είναι προφανές: το όνομα οφείλει να υφίσταται ή να συνοδεύει το κείμενο: έτσι το όνομα επικαλείται το κείμενο όταν το κείμενο είναι σπουδαίο και το όνομα καθιερώνεται ως αυθεντία… άλλοτε βέβαια το κείμενο εγκαλεί μέσω τρίτου το όνομα προκειμένου να λογοδοτήσει το όνομα για το κείμενό του: όσοι δεν καταλάβατε: καταστολή (της σκέψης) ή βαρβαρότητα (της σκέψης)…  αυτή η συζήτηση περι ονομάτων που σποραδικά επανέρχεται στο διαδίκτυο είναι ύποπτη: με λένε Κραπ και πώς ξέρεις εσύ ότι εγώ δεν έχω δολοπλοκήσει και σκοτώσει με τσεκούρι πάνω σε μία βάρκα στα ανοιχτά μίας λίμνης έναν κάποιον νέο ή μεγαλύτερο σε ηλικία ονόματι Στελιο και παραλαμβάνοντας το πτώμα του δεν μεταμορφώθηκα σε εκείνον φέροντας το όνομά του, ενόσω τώρα εδώ που κάθομαι και συζητώ μαζί σου και αναλύω την έννοια της αλήθειας υπό τον ήχο κλασικής μουσικής, σχεδιάζω και τη δική σου δολοφονία προκειμένου να καταλάβω και το δικό σου όνομα; ε;

 

krapp’s last tape

Past midnight. Never knew such silence. The earth might be uninhabited

περασμένα μεσάνυκτα. ποτέ ξανά τόση ησυχία. ίσως η γη να μην κατοικείται.

krapp’s last tape

 

θέλω μεσημεριανή εκπομπή #

χρωστάω ένα κείμενο (στον εκδότη)… φυσικά και δεν μπορώ να επαναλάβω την μαγική στιγμή της γραφής που διέγραψα - ας προσπαθήσω όμως: μία γαμωσακούλα για τα σωθικά μου να ξεράσω μέσα… ο έλληνας προωθυπουργός, εκλεγμένος από τον λαό, διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα (των εισφορών μας) προκειμένου να διοργανώσει προ-εκλογικές συγκεντρώσεις εκτός των συνόρων του κράτους: απευθύνεται σε μία περίεργη φυλή ανθρώπων που παραμενουν καθηλωμένοι στο πρωκτικό στάδιο της ηδονικής κινηματογραφικής χρυσής δεκαετίας του εξήντα (πάνω ή κάτω) όπου τα πρότυπα ήταν και εν πολλοίς ακόμη είναι ο ξανθόπουλος ή η βουγιουκλάκη ή ο βουτσάς… δεν έχω τίποτα με τον ελληνικό κινφο - προς θεού (αυτός είναι ο συλλογικός μύθος που τρέφει και εμένα και είμαι βέβαιος θα θρέψει και την κόρη μου)… ωστόσο αυτός ο έλληνας πρωθυπουργός παραχωρεί δικαίωμα ψήφου (ή έστω υπόσχεται) σε ένα σύνολο ανθρώπων που ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ στην ελληνική κοινωνία (καταχρηστικά προϋποθέτω οτι αμφότεροι οι όροι είναι αληθείς: ‘ελληνική’ και ‘κοινωνία’ - καθώς και η συμπλοκή τους είναι νόμιμη)… άρα εκχωρεί ένα δικαίωμα συμμετοχής σε διαδικασίες (έστω και σε αυτές τις γελοίες παράνομες δικαδικασίες συμμετοχικής μαλακίας ή εκλογές κατά το κοινώς λεγόμενο) που δεν αφορούν τίποτα όσον αφορά τη δική τους διαβίωση στο εξωτερικό (είναι προφανές και έχει ξανασυμβεί: δικαιώματα ασφαλιστικά (προσπαθώ να συγκρατήσω τα γέλια μου) ισχύουν και είναι δυνατό να ισχύσουν έπειτα από διακρατικές συμφωνίες - έχει ξαναγίνει όσον αφορά τους πολιτικούς πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου)… ταυτόχρονα ο έλληνας πρωθυπουργός ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ δικαίωμα ψηφοφορίας σε κανέναν μετανάστη που εργάζεται νόμιμα ή παράνομα στον ελλαδικό χώρο - φυσικά και το πρόβλημα της εργασιας των μεταναστών και όχι μόνον ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η ψηφοφορία αλλά η ανασφάλιστη εργασία και η εκμετάλλευση: ωστόσο είναι, ας πω εγώ, θέμα αρχής… αυτός ο έλληνας πρωθυπουργός διοργανώνει προεκλογικές συγκεντρώσεις σε ξένο κυρίαρχο έδαφος: αναρωτήθηκα και αναρωτιέμαι δια τί εξεγείρεται τότε και αυτός και το δίκαιο αίσθημα του έλληνα θύματος της ιστορικής συγκυρίας όταν επισκέπτεται την τουρκόφωνο θράκη ο τούρκος υποψήφιος πρωθυπουργός: φυσικά και κάθε μαζική κινητοποίηση τουρκόφωνων ή αλβανών που εργάζονται στην ελλάδα ή έστω σλαβομακεδόνων συνιστα αυτόχρημα αλλυτρωτική πολιτική και ουσιαστική απειλή όσον αφορά την ακεραιότητα του ελληνικού εδάφους παραβαίνοντας τους κανόνες καλής γειτονίας… κοιτάξτε καλύτερα: ο κώστας είμαστε εμείς ρε…

 

24 ki ena deutero martiou

http://alex.eled.duth.gr/Htmlfiles/omilies/omilia1.htm
hapi ethniki paligenesia (les kai ypirhe prin kai yparhei pali, to ethnos)… sketi genesia, teratogenesia ktl

sxolio(toy sygrafews) :
η ‘αποδόμηση’των εθνικών μυθιστοριών με την παράθεση συγκεκριμένου αποδεικτικού ιστορικού αρχειακού υλικού δεν σημαίνει τίποτα απολύτως ενώπιον αυτής της ίδιας της εθνικής μυθιστορίας… φυσικά και δεν έχει σημασία το ιστορικό γεγονός… σημασία έχει το νόημα που προσλαμβάνει το ιστορικό γεγονός στο συλλογικό φαντασιακό… αυτό αναπαράγουμε διαρκώς ή, ακριβοδίκαια, αναπαραγόμαστε ως Αυτό διαρκώς… άρα είναι σύμπτωμα κάθε απόφαση ή μη αλλαγής λ.χ. της υλης που διδάσκεται κανένας διότι είναι προφανές ότι η εκπαίδευση σε έναν ορίζοντα έθνους κράτους υπάγεται στην έννοια του έθνους που συγκροτεί το κράτος… είναι συνεπώς βλακώδες να υποθέτει κάποιος ότι η αλλαγή σε μία ύλη ή η παράθεση ενός ιστορικού αρχείου περί ενός γεγονότος που έχει πια προσλάβει μυθιστορικές διαστάσεις διατηρεί κάποια σημασία…
αντίθετα, η αποδόμηση λ.χ. (δίχως εισαγωγικά) της εθνικής ταυτότητας παρουσιάζει ενδιαφέρον… κι αυτό διότι οι κατηγορίες που θα απαιτήσει αφορούν την Σκέψη κι όχι την ιστορική ή μυθιστορική παράκρουση… η αλήθεια δεν διαβιεί ενός της ιστορίας ή της μυθιστορίας - αν και εντός της ιστορίας ή της μυθιστορίας συγκροτείται μία εικόνα που αξιώνει και προτάσσει Μία Αλήθεια ως απόλυτη αλήθεια… αυτή είναι η αλήθεια του έθνους ως αυτόχθονας η ιστορία του οποίου χάνεται σε εκατομμύρια έτη… εγώ προς το παρόν δεν μπορώ να αναλάβω αυτήν την αποδόμηση… ενδιαφέρον όμως έχει η κριτική διερεύνηση, δηλαδή, η ανάγνωση, ή και μελέτη (!) κειμένων που προσεγγίζουν αυτήν την εθνική ελληνική μυθιστορία, κομψά ή άκομψα, ορθά ή ανόρθια: ο Σκαρίμπας παραδείγματος χάριν και το κείμενό του περί της επανάστασης του 1821 (το 1821 και η αλήθεια, τόμοι 2) ή, ακόμη πιο συγκροτημένα και επίκαιρα, ο Κονδύλης, υπό διαφορετικές αφετηρίες παραθέτουν ενδιαφέρουσες θεωρητικές προσεγγίσεις που τους διακρίνουν από οτιδήποτε ή οποιονδήποτε άλλον… προφανώς και το πρόβλημα δεν είναι η ‘αποδόμηση’: η αποδόμηση είναι το πρόβλημα… κι αυτή απαιτεί μία γεναία επιστροφή του βλέμματος προς τον εαυτό του… σε εκείνο το σημείο που δεν συγκλίνει το συλλογικό φαντασιακό ως σημείο ή ταυτότητα αλλά εκείνο το σημείο που κατοικεί απλά η εθνική ταυτότητα… καμία σημασία δεν έχει έτσι η φυσική παρουσία ή μη του παλαιού πατρινού γερμάνιου δια την ύψωσιν της εθνικής μας στύσης μέσω λαβάρων και όρκων κατά την 25η μαρτίου του σωτήριου έτους 1821… παρά την καταγεγραμμένη απουσία του, η παρουσία του είναι αδιάλειπτη εις τα σχολικά ινδιχοιρίδια… όπως και πλείστα άλλα γεγονότα και μη γεγονότα - μεταξύ των οποίων και ο ρόλος της συντετγαμένη εκκλησιαστικής εξουσίας ή της αριστοκρατικής τάξης του φαναρίου των οφικίων… αυτά τα γνωρίζει η επιστημονική όψη της ιστοριογραφίας - όμως παραμένει α) συντεταγμένη με την σειρά της με το επίσημος έθνος κράτος ως υπάλληλός του (ποιο άσυλο με τον τίτλο αξιώματος απλά που προσθέτει ο νεποτισμός ή η συγκυρία, ‘πανεπιστημιακός’ ή β) δεν αναγνωρίζει καν την διάσταση μεταξύ του έθους (παράδοση και συνήθεια) και του έθνους και ενσωματώνει ούτως ή άλλως όλα εκείνα τα στοιχεία που προσιδιάζουν στην έννοια έθνος παρά τα ιστορικά δεδομένα (σικ!)…

με αφορμή δύο ιστολόγια http://afmarx.wordpress.com/2007/03/23/1821/και
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_06.html

 

Ο θάνατος του θεού #1

Αγαπητή Dr. Laura

Σας ευχαριστώ για όσα κάνετε ώστε να εκπαιδεύσετε τους ανθρώπους στο νόμο του Θεού. Έμαθα πολλά από εσάς, και προσπαθώ να μοιραστώ αυτήν τη γνώση με όσους περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατόν. Όταν, για παράδειγμα κάποιος επιχειρεί να υπερασπιστεί τον ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής του υπενθυμίζω απλά ότι το Λευιτικό κεφ. ΙΗ’ εδάφιο 22 δηλώνει ξεκάθαρα ότι η ομοφυλοφιλία είναι βδελυγμία, και λήγει η αντιπαράθεση. Ωστόσο χρειάζομαι μερικές συμβουλές από εσάς, οι οποίες αφορούν σε συγκεκριμένους νόμους, και στον τρόπο με τον οποίο θα τους ακολουθήσω καλύτερα.

Α. όταν καίω έναν ταύρο στον βωμό ως θυσία, γνωρίζω ότι αφήνει μία ευχάριστη οσμή για τον Κύριο (Λευιτικό κεφ.Α’ εδ.9). το πρόβλημα είναι οι γείτονές μου. Ισχυρίζονται ότι η οσμή είναι εξίσου ευχάριστη και για τους ίδιους. Πώς να το αντιμετωπίσω;

Β. θα ήθελα να πουλήσω την κόρη μου ως υπηρέτρια, όπως προτείνεται στην Έξοδο, κεφ.ΚΑ’, εδ.7. Στη σημερινή εποχή, ποια νομίζετε ότι θα ήταν μία ικανοποιητική τιμή για εκείνη;

Γ. γνωρίζω ότι δεν μου επιτρέπεται να έρθω σε επαφή με γυναίκα όσο βρίσκεται σε εμμηνορροϊκή μιαρότητα (Λευιτικό κεφ.ΙΕ’,εδ.19-24). Το πρόβλημα είναι πώς θα το ξέρω – προσπάθησα να ρωτήσω, αλλά πολλές γυναίκες προσβάλλονται.

Δ. Το εδάφιο 44 από το κεφ.ΚΕ’ του Λευιτικού αναφέρει ότι μπορώ να αγοράσω δούλους από γειτονικά έθνη. Ένας φίλος μου λέει ότι αυτό ισχύει για τους Αλβανούς, αλλά όχι για τους Ιταλούς. Μπορείτε να διευκρινίσετε;

Ε. έχω έναν γείτονα που εργάζεται τα Σάββατα. Η Έξοδος,κεφ.ΛΕ’,εδ.2 αναφέρει ξεκάθαρα ότι πρέπει να θανατωθεί. Έχω την ηθική υποχρέωση να τον σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια;

Στ. ένας φίλος λέει ότι παρότι είναι βδελυρό να τρώει κανείς οστρακόδερμα (Λευιτικό, κεφ.Ι’, εδ.10) είναι λιγότερο βδελυρό από την ομοφυλοφιλία. Μπορείτε να επιλύσετε τη διαφορά μας;

Ζ. το εδάφιο 20, κεφ.ΚΑ’ του Λευιτικού αναφέρει ότι δεν μπορώ να πλησιάσω το βωμό του θεού αν έχω ελαττωματική όραση. Οφείλω να παραδεχθώ ότι φοράω γυαλιά πρεσβυωπίας. Πρέπει η όρασή μου να είναι άριστη ή έχω περιθώρια ελαστικότητας;

Γνωρίζω ότι έχετε μελετήσει εκτεταμένα αυτά τα ζητήματα και άρα είμαι πεπεισμένος ότι μπορείτε να βοηθήσετε. Σας ευχαριστώ και πάλι επειδή μου υπενθυμίζετε ότι ο λόγος του Θεού είναι αιώνιος και αμετάβλητος.

 

από το τομίδιο Ηθική (που διανέμει το Βήμα)

 

Συμπληρωματικά περί οπτικής

Οι παρωπίδες προσφέρουν ασφαλή προσανατολισμό.

Επειδή τα όρια των ονείρων είναι ρευστά, γίνονται ρευστά και τα όρια του Πραγματικού: γιατί το Πραγματικό βλέπεται από την σκοπιά του ονείρου.

Ελπίδα και φόβος παρεμποδίζουν την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων. η ελπίδα όμως ξεπερνιέται πολύ δυσκολότερα από τον φόβο.

Ο άνθρωπος είναι ικανός να πιστέψει οτιδήποτε προκειμένου να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι οι πράξεις του βρίσκονται σε συμφωνία με τις πεποιθήσεις του.

Μας ενδιαφέρει λιγότερο το τί είμαστε από το τί πιστεύουν οι άλλοι για εμάς.

Παναγιώτης Κονδύλης