συγκλανισμένη η κενή γνώμη παρακολουθεί το μαρτύριο του Ισίδωρου – κατά θεόν Ίζιντορ, τελευταίο κάτοχο της βέρας όχι των νιμπελούγκεν αλλά της κρούσκας / ρίγανη συγκίνησης και δάρκυα κλασώγελου καταπρήζουν τους ορχέους μου μπροστά στο μαρτύριο του Ισίδωρου: Ισίδωρε πονάω για σένα / συμπαράσχω και εγώ μαζί σου / η εισαγωγή σου στο νοσοκομείο έφερε στην επιφάνεια τα ανθρωπιστικά μου αντανκλανικά και κατέθεσα τον οβολό που (δεν) έχω στο ίδρυμα πατέρα ακολουθώντας το παράδειγμα του μέγιστου σατιρικού αντωνίου του κακανάκη / ριγανώ Ισίδωρε / συγκινούμαι / δεν ξέρω / νομίζω πως το μαρτύριό σου είναι και δικό μου / γαμημένη κρίση / γαμημένη κρίση – αναφωνάξτε και εσείς αδελφές μου / ενώσατε τους χείρας σας, γροθιά, και παλινδρομήσετε το πέος σας, γροθιά / ΙΣΙΔΩΡΕ / ίσα δώρα ίση δώρη / ΔΩΡΗ: έστω ένα νεύμα ότι ζεις / μεγίστη απελπιστία ΣΕ λέω ώστε χτες, Παρασκευή, παρακολούθησα ολάκερη τη Μεσόγειο που ήταν αφιερωμένη – φευ – εντρέπομαι και μόνον στη θύμη του – αφιερωμένη στην Κύπρο / ΙΣΙΔΩΡΕ σε αγαπάω…
απολαύστε υπεύθυνα… ο Κραπ σας αγαπάει όλους…
ΥΓ. ρε ΕΚΔΟΤΑ… στις ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ σου γιατί επιβιώνει αυτό ‘θέλω κι εγώ δημόσιο;’ – είσαι siguros?
θα με κάνιεις λάηκ;
κάνε με λιγάκι λάηκ… κι εγώ αμέσως θα σε κάνω… λάηκ…
αυτά
συγνώμη κι όλα – πείνασα…
laik
η κατηγορια παραμενει για να καταλαβαινει ο λαουτζικος ποσο παλιό ειναι αυτό το μπλογκ!