Στη μία ώρα λάιβ έπαιζε το γνωστό έργο. Φεύγω για να με παρακαλέσεις να σου κάνω το χατίρι να παίξω άλλα δύο, τα πιο γνωστά, αυτά που θα σε φτιάξουν αλλά εγώ έχω βαρεθεί να παίζω τόσα χρόνια. Αλλά είναι αρκετό αυτό; Ή μήπως είναι δείγμα μιας μάλλον ανιαρής συναυλίας που μπορεί να «άνοιξε» πολλά κινητά για να απαθανατίσουν στιγμές (αλήθεια, τα ξαναβλέπετε ποτέ αυτά που τραβάτε με τόση μανία;), να πούλησε αρκετές μπίρες και φλούο κολιέ, αλλά τι κρίμα που εμείς πήγαμε για να χορέψουμε, να ιδρώσουμε, να ξαναπάμε.
Ακούσαμε και τους The National για μισή ώρα. Αδιάφοροι έως βαρετοί. Πριν βγουν οι Μassive Attack στη σκηνή, ένας τύπος ερχόταν και παρότρυνε όσους καθόμασταν στις κερκίδες (για να ξεκουραστούμε για τον χορό που λέγαμε) προκειμένου να κατεβούμε στην αρένα. «Ο τραγουδιστής δεν θα βγει αν δεν δει κόσμο μπροστά». Και φυσικά κανείς δεν τον άκουσε. Και ο «τραγουδιστής» δεν πτοήθηκε. Ούτε η παρέα του.Ο 3D, ο Robert Del Naja, ο Grantley Marshall (Daddy D), και τα κορίτσια τους. Η Στέφανι και η Γιολάντα. Μας έπαιξαν ό, τι ήθελαν, τις δικές τους τριπ-χοπ εμμονές (που δεν είναι απαραίτητα και δικές μας), All I want, Rising Son, Teardrop, Karmacoma, Unfinished sympathy, Dobro… Ορισμένα μπορεί να ήταν και πλέιμπακ. Οι περισσότεροι πάντως νοσταλγούσαμε το προηγούμενο λάιβ τους. Ευτυχώς που υπήρχαν τα μηνύματα στην οθόνη… Κρίμα που χάσαμε και τους Gogol Bordello γιατί νομίζαμε ότι θα βγαίνανε πριν από τους Massive αλλά τελικά βγήκαν μετά και μάθαμε ότι ήταν η καλύτερη στιγμή της πρώτης μέρας του φεστιβάλ. Δεν πειράζει.
Αρχειοθετήθηκε ως : Copy/Paste, Μουσική, Πορδολόγιον, Πορνοδημοσιογραφία
