Οι διαφωνίες μου σχετικά με το πλαίσιο χωροταξικού σχεδιασμού που υπερψηφίσθηκε χθες το βράδυ από τη Βουλή, είναι από την πρώτη στιγμή γνωστές. Πλην όμως για να προκαταλάβω τις γνωστές αντιδράσεις πολλών από εσάς που δικαίως αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν να διαφωνεί και κατόπιν να ψηφίζει, θέλω να διευκρινίσω κάποια πράγματα. Ξέρετε, όπως εγώ γίνομαι αποδέκτης πολλές φορές των δικών σας προβληματισμών και προβλημάτων, αντίστοιχα ζητήματα αντιμετωπίζουμε συχνά πυκνά όλοι. Οπότε, όποια συνδρομή και άποψη καλοδεχούμενα.

α)σε όλα τα νομοσχέδια ή ρυθμιστικά πλαίσια που κατατίθενται στη βουλή, τίθεται θέμα κομματικής πειθαρχίας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε αντίθετη περίπτωση, το κόμμα λαμβάνει διοικητικά μέτρα εις βάρος του βουλευτή που δεν συμμορφώνεται, που συνήθως δεν είναι άλλο από τη διαγραφή και την συνεπακόλουθη προσπάθεια σπίλωσης του ονόματός του.
β)η ιστορία έχει δείξει ότι συχνά το πολιτικό σύστημα σε περιόδους μεγάλης κρίσης, όπως αυτή που αναμφισβήτητα διανύουμε, αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, συμπεριφορές λίγο πιο ελεύθερες από το επιτρεπόμενο (ως εκ τούτου μιλώ για υπό περιορισμό Δημοκρατία), προκειμένου να αποπροσανατολίσει από τα ουσιαστικά προβλήματα.
γ)οι σύγχρονες επικοινωνιακές τακτικές αρέσκονται στα “ερωτικά” καβγαδάκια. Ως εκ τούτου, η πολιτική γραμμή και οι εφαρμοστές της (πληρωμένα παπαγαλάκια του τύπου) αναζητούν με αγωνία τέτοιες αφορμές προκειμένου να εξαθλιώσουν τον δημόσιο διάλογο.

Αυτά είναι πάνω κάτω τα δεδομένα. Έκρινα ότι δε θα έπρεπε να βγάλω κανέναν από τη δύσκολη θέση να απολογηθεί/κριθεί για τα κακώς κείμενα oλόκληρου του πολιτικού συστήματος, όπως αυτά αναδεικνύονται ελέω Siemens. Είναι βέβαιο ότι το μέλλον είναι μακρύ και οι ανατροπές σύμφυτες με την εντροπεία του σύμπαντος…