Tου Παντελη Μπουκαλα
Με τον εύλογο φόβο ότι οι αυτόκλητοι τηλεοπτικοί ντετέκτιβ μπορεί να κάνουν μεγάλη ζημιά, όπως τόσες φορές άλλωστε κατά το παρελθόν, οι συγγενείς του απαχθέντος βιομηχάνου στη Θεσσαλονίκη έκαναν δημόσια έκκληση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως κατ’ ευφημισμόν ή από συνήθεια αποκαλούνται ορισμένα εξ αυτών, να δείξουν αυτοσυγκράτηση. Κανονικά η έκκληση θα έπρεπε να είναι περιττή: μια ζωή αξίζει αναρίθμητες φορές περισσότερο από ένα «αποκλειστικό».
Βλέποντας στην ανίατα ανθρωποφαγική μικρή οθόνη τον ηθοποιό Νίκο Σεργιανόπουλο να θανατώνεται για δεύτερη φορά, με το μαχαίρι της «βαθιάς λύπης» και την αγχόνη των «αποκαλύψεων», η αδελφή του έκανε δημόσια έκκληση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να πάψουν να κανιβαλίζουν. Κανονικά η έκκληση θα έπρεπε να είναι περιττή: ο νεκρός, κάθε νεκρός, είναι ιερός και κανείς τυμβωρύχος και σκυλευτής δεν δικαιούται να ταράσσει και να προσβάλλει και αυτόν που πέθανε και τους πενθούντες περιλειπόμενους.
Δεν πάει πολύς καιρός που η μητέρα του Αλεξ στη Βέροια είχε κάνει δημόσια έκκληση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να πάψουν να κερδοσκοπούν, τάχα από βαθιά λύπη κινούμενα, παρουσιάζοντας «αποκαλυπτικά» σενάρια για τη μοίρα του χαμένου άγουρου γιου της. Κανονικά η έκκληση θα έπρεπε να είναι περιττή: κανείς, εκτός από τα αγρίμια που φοράνε την πλουμιστή στολή της «δημοσιογραφικής έρευνας», δεν μπορεί να ποντάρει πρόστυχα στον ακρότατο πόνο των ανθρώπων και να τον δραχμοποιεί, κανείς δεν δικαιούται να ακκίζεται παριστάνοντας τον συγκλονισμένο για να κερδίσει μερικές μονάδες τηλεθέασης.
Φοβισμένοι περισσότερο από τους σεισμολογούντες παρά από τον σεισμό, δήμαρχοι και δημότες των περιοχών της Πελοποννήσου που επλήγησαν από τον Εγκέλαδο έκαναν δημόσια έκκληση (άλλοι σε τόνο ήρεμο και άλλοι δικαίως αγριεμένοι) προς τους «πανικοποιητές» των ΜΜΕ που παράγουν και αναπαράγουν με απίστευτη ελαφρότητα σενάρια για νέες δονήσεις. Κανονικά και αυτή η η έκκληση θα έπρεπε να είναι περιττή: καμιάς «πρωτιάς» το άγχος, δημοσιογραφικής ή προγνωστικής, δεν επιτρέπει σε κανέναν να παίζει με τον πόνο και τον φόβο των ανθρώπων.
«Κανονικά»… Μόνο που το «κανονικά» δεν ισχύει στον ηθικά χαλαρό, τον αμοραλιστικό μας κόσμο, που έμαθε να διασκεδάζει ή και να πλουτίζει με την αγωνία των άλλων. Γι’ αυτό και οι εκκλήσεις επαναλαμβάνονται αενάως. Επειδή καμιά τους μέχρι στιγμής δεν βρήκε την ανταπόκριση που έπρεπε, και μάλιστα χωρίς την παρέμβαση εισαγγελέων ή διαφόρων πειθαρχικών οργάνων. Και ούτε πρόκειται να βρει. Επειδή ο κυνισμός νοείται πλέον και βιώνεται ως τμήμα αχώριστο της παράδοσής μας.
