προσωπικά ψηφιακά ημερολόγια / λαϊκά δικαστήρια / ανώνυμα ή επώνυμα ή ψευδώνυμα / καταγγελίες / ασκώ κριτική / προβάλλω / προβάλλομαι / προσβάλλω / κρίνω / πληροφορώ / σχολιάζω / κοινωνικοποιούμαι / γνωστοποιώ / έχω άποψη / επικοινωνώ / συχνάζω / τροφοδοτώ το εγώ / εγωδοτώ την τροφό / γνωρίζω ή δεν γνωρίζω / υπαινίσσομαι / εκφράζω / εκφράζομαι / παρατηρώ / ενίσταμαι / ενίοτε εξίσταμαι / δεν είμαι βέβαιος / εκμεταλλεύομαι το γεγονός ότι και ο νόμος, όπως κι εγώ, είμαστε ανώνυμοι / ψευδώνυμοι / δεν έχει σημασία / εκτίθεμαι (;) / εκθέτω / δημοσιεύω /απεργω / ενεργώ / ενεργούμαι / ποιος είναι εκεί; / εδώ; / αντιδικώ
*ταυτόχρονα με την αξία, την σημασία ή το νόημα, η απώλεια, η πιο οδυνηρή απώλεια (αν ήταν ποτέ κτήμα ή στην κατοχή μας) είναι ο νόμος – τουλάχιστον εδω σε αυτήν τη μικρή χώρα… ο νόμος σημαίνει τη δυνατότητα που θεμελιώνει τον δημόσιο χώρο (θεμελιώνει την πόλη)… νόμος δεν σημαίνει εσωτερικός ή εξωτερικός καταναγκασμός (λ.χ. ο νόμος δεν είναι το υπερεγώ του πατέρα της ψυχανάλυσης, ή η φωνή του πατρός του Λακάν – νόμος εξίσου δεν είναι η αστυνομία ή το δικαστήριο, ο φυσικός μας πατέρας ή ο καθηγητής, ο δημόσιος υπάλληλος ή η γραφειοκρατία: όσοι συλλαμβάνουν το νόμο ως τέτοιο ως καταναγκασμό δηλαδή πολύ φοβάμαι ότι εκπληρώνουν την προφητεία που οι ίδιοι πρώτοι εκφέρουν: είναι η προφητεία ή είναι οι ίδιοι καταναγκασμός)… εύλογα η εποχή εξοστρακίζει το νόμο ως δημόσιο χώρο κι αυτό διότι πρωταρχική είναι πια η έννοια του ιδιωτεύω (γίνομαι ηλίθιος): ο ιδιώτης είναι μία αλλόκοτη έννοια περί ανθρώπου διότι αποκόβει τον άνθρωπο από την πράξη… πώς; εξοστρακίζοντας ή αναιρώντας κάθε έννοια δημόσιου χώρου… δημόσιος χώρος δεν σημαίνει διακίνηση ιδεών, προϊόντων ή αγαθών, ανθρώπων… ο χώρος ήδη εμπερικλείει και συνοψίζει όλη την σημασία της λέξης ‘δημόσιος’: άνοιγμα είναι (ευθύνη): τριβή σημαίνει, σύγκρουση: προσδιορισμό… δυστυχώς τα πρακτικά (!) προβλήματα που ταλανίζουν την ευτυχισμένη ενεργή κοινότητα (νεοσυγκροτηθείσα κοινότητα) των ευβλόγων δεν επιλύονται ή δεν θα επιλυθούν ποτέ διότι δεν τίθενται προς επίλυση: μόνον διαμαρτυρία… έχω μία ακουστικη κιθάρα στο σπίτι: κάποτε θεωρούσα ότι αρκεί προκειμένου να συμμετέχω ενεργά – δεν αρκεί, τώρα το ξέρω… κάθε πρακτικό (!) πρόβλημα προϋποθέτει μία θεωρία ή μία προοπτική που φωτοσκιάζει το πρόβλημα (παραμορφώνει το ‘δεδομένο’)… κι αυτή η θεωρία ειναι μία επώδυνη μαθητεία: μαθητεία είναι… αλλά αυτή η λέξη σε αυτήν τη μικρή χώρα παραμένει αλλόκοτη… μαθητεία… κι η μαθητεία συμβαίνει μόνον όταν εκτίθεσαι πολλαχώς… ο νόμος, ο χώρος είναι ο τόπος της μαθητείας… δυστυχώς: μαζικές διαδηλώσεις, ανώνυμες διαμαρτυρίες, εύλογες ενστάσεις, αρθρογραφίες, απόψεις, γνώμες κτλ. δεν είναι παρά νουθεσίες… κι εγώ νουθετώ – κάπως – τώρα… όλες οι σκιές όμως και τα περιγράμματα περιστρέφονται γύρω από την έννοια του ιδιώτη κι ο ιδιώτης είναι συνυφασμένος με έναν αρχέγονο φόβο και μία αρχέγονη ελευθερία (την μαζικότητα ή ανωνυμία του και την ασυδωσία)… ο ιδιώτης όμως είναι εξίσου αρχαίος: είναι η λαμπρή στιγμή της απαρχής της μεγάλης μονοθεϊστικής θρησκείας στα χρόνια της αυτορκατορίας – δεν είναι κάτι νέο… απομένει να δούμε το σχήμα της νέας θρησκείας ή μήπως το έχουμε ήδη κατακτήσει και μας έχει υποτάξει(φετίχ/ οικονομία / διασκέδαση);
αυτο-κριτικό είναι το κείμενο (σε λαθος τόπο και λάθος ώρα ίσως αλλά ο αναπάντεχος θάνατος του ανελικτή μας κατέλαβε εξαπίνης)…
Αρχειοθετήθηκε ως : Ασχετα, Εκλεκτικές συγγένειες #1.6, Εκλεκτικες απεχθειες, Εκπτώσεις, Ελλάς να πεις τη μανα σου, Εσωτερικο σημειωμα, Εχεις μεγαλη εμπνευση, Η μικρή τσουτσου, Η χαρά του παιδιου, Θα σε κάνω σταρ, Κάτι μου θυμίζεις, Καλά που ζούμε?..στα Ζωνιανά?, Καλά που ζούμε?..στην Ισλανδια?, Κωλοτούμπες, Μικρές φωτογραφικές αγγελίες, Πορδολόγιον, Πορνό, Πουτάνα Αθήνα, Σινεφίλ, Συμβουλές, Τι θα τα κάνεις τα λεφτά?, Το μουνί της μάνας σας, Χέστε ελευθερα
πηρα την πρωτοβουλια και το ανέβασα..να μην χαθεί και αυτό..
το ποστ δεν είχε πρόθεση να βγει έξω – εδώ, οπουδήποτε…
θα εξηγήσω όμως τον λόγο της γραφής του γράφοντα: διαβάζοντας για πολλοστή φορά τον εύκολο διασυρμό που επιφυλάσσει ο κύριος Λαζαρίδης (greek university reform ή κάπως έτσι – αλήθεια λέω, δεν θυμάμαι και τώρα βαριέμαι να ψάξω) σε έναν πανεπιστημιακό αναρωτήθηκα και αναρωτιέμαι: ο έλεγχος ή η κριτική δεν είναι ταυτόσημα με τον διασυρμό… συμφωνώ με την δημοσιοποίηση όλων των ονομάτων και την πρόσβαση όλων σε κάθε όνομα (δεν συμφωνώ με την λατρεία των προσωπικών δεδομένων των ιδιωτών διότι απλά αναπαράγει μόνον διαστροφές – ή επιτρέπει τον πειρασμό)… ωστόσο η διαδικασία δημοσιοποίησης κύριε Λαζαρίδη δεν είναι αυτή: αν έχετε στοιχεία απευθυνθείτε σε κάποιον δημόσιο λειτουργό ή ελεγκτή ή εισαγγελέα… μόνον η αμετάκλητη απόφαση μίας δικαιοσύνης μπορεί να διαφυλάξει την καλή – δέχομαι καλή τη πίστει – πρόθεσή σας (ακόμη κι αν οι αποφάσεις της είναι μόνον προϊόντα συντυχιακών αποδείξεων και ανασυγκρότησης καταστάσεων, ακόμη κι αν η απόφαση κάθε δικαστηρίου έχει τον χαρακτήρα του αμετάκλητου ή τίθεται σε ισχύ αντί της αληθείας, εντούτοις εκεί είναι ο δημόσιος τόπος του ελέγχου – όχι το λαϊκό δικαστήριο κύριε Λαζαρίδη)… αλλά αυτό δεν αφορά μόνον τον κύριο Λαζαρίδη οι προθέσεις του οποίου καλές ή κακές δυστυχώς δεν αφορούν την ελληνικη πραγματικότητα – συγκεκριμενα το πανεπιστήμιο (κι εγώ έχω φιλους που μπορούν να καταθέσουν τραγικές ιστορίες… τί λέω, εγώ είμαι ένας από αυτούς αλλά η πράξη μου δεν είναι ταυτόσημη με μία απλή καταγγελία: αν έχω διαμάχη κύριε Λαζαρίδη καταφεύγω στον κατάλληλο τόπο: ο δικός σας βέβαια τόπος είναι η αμερική – εδώ σταματώ)… ακόμη κι αν υπάρχει δίκαιο, το δίκαιο εδώ χάνεται: δεν διαφωνώ ότι οι πανεπιστημιακοί είναι μία παράξενη φάρα ανθρώπων: αλλά όλοι είναι… το πανεπιστήμιο κύριε Λαζαρίδη είναι Ιδέα πριν από οτιδήποτε άλλο και οι Ιδέες δεν υπάγονται σε κριτήρια ελέγχου: ατυχούν ή ευτυχούν στα χέρια των ανθρώπων που τις συνέλαβαν και τις μετέρχονται… προάγετε λοιπόν την επιστήμη σας και αφήστε το πανεπιστήμιο στον βόθρο του μέσα: η τυχόν μεταμορφωση είναι εσωτερικό πρόβλημα – κι όχι εξαναγκασμός και φόβος… η ενυπόγραφη πρωτοστασία σας σε αυτήν την διαστροφή δεν σας απαλλάσσει από υποψίες (για όσο με αφορά μπορεί οι πόρτες της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας να ήταν ανέκαθεν ερμητικά κλειστές για εσάς – ποιος ξέρει γιατί)… κι αυτό είναι το θέμα στο οποίο περιστρέφομαι διαρκώς: η μαζοποίηση της γραφής και της δύναμης μετάδοσης πληροφορίας (όλα είναι πληροφορία και αλίμονο, η πληροφορία δεν είναι ένα δεδομένο που κρέμεται στο στερέωμα και περιμένει τον καλό δημόσιο γραφέα να την δημοσιοποίησει με γνώμονα το καλό του συνόλου) η μαζικότητα ακύρωσε ουσιαστικα την σημασια της γραφής – αλλά ούτε αυτό είναι κακό αναγκαστικά… αυτή η διασπορά επιτρέπει σε κάθε μικρή ή μεγάλη δύναμη να ελέγχει, να σταθμίζει και να αρχειοθετεί: η γνώμη πια δεν έχει σημασία διότι αναλλώνεται… δεν μετατρέπεται ποτέ σε γνώση: αυτή η μεταμόρφωση είναι η μαθητεία και η μαθητεία απαιτεί πειθαρχία… αν ο καλλιτέχνης δεν πειθαρχήσει στη φόρμα πρώτα, τότε πολύ φοβάμαι ότι δεν θα κοινωνήσει ποτέ τίποτα (το οποίο δεν είναι κατ’ανάγκη κακό διότι αν είναι σπουδαίος μπορεί και να ορίσει μόνος μία μορφή που θα αποτελέσει κανόνα για τους επόμενους: οι περισσότεροι όμως από εμάς, για μένα μιλάω, δεν είμαστε καντιανές ιδιοφυϊες)… τέλος με την φλυαρία
Στέλιος
YΓ προφανώς δεν απευθύνομαι στο ιστολόγιο του κυρίου Λαζαρίδη διότι οι ορδές των αποστόλων καθιστούν δύσκολη την σκέψη – σε αυτό οφείλω να παραδεχτώ ότι ο κύριος Λαζαρίδης υποδεικνύει στωικότητα θαυμάσια και προσπερνά τις προσβολές επικεντρώνοντας τον λόγο του στο όποιο επιχείρημα, κι αυτό είναι προς τιμήν του… όποτε απευθύνθηκα – ανώνυμα ως επί το πλείστον κι αυτό διότι δεν ήθελα επισκέπτες στον δικό μου τόπο που σκοπό έχει μόνον την υπόμνηση ή χρονογραφία ενός χαμένου χρόνου – θυμήθηκα το χάσμα μεταξύ της δικής μου σκέψης και των πρακτικών: σαφώς θα έδινα και το δεξί μου πόδι για να είμαι ‘πρακτικός’… δεν είμαι… ή μήπως;