Εκλεκτικές συν-κένυες
300ες μαϊμούδες, δώσε μου μία μπανάνα κι εγώ θα σε χειροκροτώ μέχρις ότου τελειώσει η μπανάνα, ίσως φάω και τη φλούδα και μετά θα σου ζητήσω ακόμη μία μπανάνα: οι μαϊμούδες σταματάνε όταν εμφανίζονται οι πίθηκοι και οι γορίλες: σκούζει ο ένας μπροστά στη μούρη του άλλου, τρίβει τα πισινά του και τα δείχνει, κατακόκκινα, οι πίθηκοι, δείχνουν τα δόντια τους παραμορφώνεται το πρόσωπό τους, εκτείνουν τα δάχτυλά τους και νουθετούν: ποιος θα αναλάβει την κυριαρχία σε αυτήν την μικρή αχανή άβυσσο μίας απροσπέλαστης έκτασης: την ελληνική βουλή; τα μπιχλιπμπίδια που λαμπιρίζουν, περνάνε από χέρι σε χέρι, αυτός που θα βρεθεί με το μπιχλιμπίδι στο χέρι θα χάσει – αν τον ανακαλύψει η τηλεόραση (ο αόρατος θεός της πόλης που αγρυπνά και δακτυλοδείχνει τον ένοχο φωνασκώντας σαν τον μεγάλο λευκό γορίλα που παρατηρεί από την κορυφή του βουνού παρά την ομίχλη)… ενίοτε πετάγονται οι μαϊμούδες από τα έδρανά τους, ανεβαίνουν και χοροπηδούν πάνω στα ξύλα, ουρλιάζουν, αποδοκιμάζουν ή χειροκροτούν ξανά, καταγράφονται: την επόμενη μέρα ο μεγάλος λευκός γορίλας θα ανακοινώσει ποιος κερδίζει τις εντυπώσεις: εντυπωσιακό… ο γορίλας έχει κυριαρχήσει: κτυπά την γροθιά του στο έδρανο και ξεσηκωνει τη θύελλα των φωνών… μπορεί να μιλάνε αλλά οπωσδήποτε δεν μιλάνε μία γλώσσα που σημαίνει κάτι… μπορεί να κατηγορούν αλλά οπωσδήποτε δεν παραδίδουν ποτέ κανέναν ένοχο, μπορεί να μεταρρυθμίζουν αλλά οπωσδήποτε δεν μεταρρυθμίζεται τίποτα (διότι θα έπρεπε πρώτα κάπως να ρυθμιστεί κάτι κι αυτό στην πόλη ποτέ δεν συνέβη: μπορει να αλλάζουν αλλά ποτέ τίποτα δεν αλλάζει: η πόλη παραδομενη στα ληστρικά σκοτεινά συμφέροντα των πιθανηθίκων (ημών και υμών δηλαδή) εξακολουθεί και προελαύνει προς μία νέα τετραετία): θέλω κι εγώ μία μπανάνα: εσύ πόσο μαλάκας είσαι (και) σήμερα; δώσε μου μία μπανάνα (από τα αφορολόγητα) κι εγώ θα σε χειροκροτώ…
Πόσο ειλικρινέστερη η Βουλή της Ταϊλάνδης… Δε βρίσκεις;
εκεί οι πίθηκοι τουλάχιστον εκδηλώνονται: ορμάει ο ενας πάνω στον άλλον, δαγκώνει το αφτί του άλλου ή και του ίδιου ακόμη, γνωρίζουν τον καμπαμαρού και τόσα ακόμη σημαντικά πολιτιστικά στοιχεία, κλέβουν την μπανάνα του κι εμείς εδώ γελάμε με την ανφέαρ δραστηριοποίηση των πρωτόγονων μη δημοκρατικών αδελφών μας… διασκεδάζουμε βρε αδελφε: εχθές αισθανόμουν μαζοχιστικές παρορμήσεις πέραν των ανεκτών ορίων άρα έπρεπε να αφιερωθώ σε κάτι εκτός αναγνωσης και με απορρόφησε η προ ημερησίας (εντωμεταξύ νύκτα ήταν) συζήτηση (εντωμεταξύ μονόλογοι ήταν) για την οικονομία της οικογενείας (εντωμεταξύ ανάθεμά με αν ακούστηκε η λέξη ‘οικογένεια’: συγνώμη… η αλέκα κι ο αλέκος… η αλέκα μίλησε για τις πρακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων κι ο αλέκος για το άρθρο 24: οικογενειακή γιορτή ή ό,τι νάναι)… ο πρωθυπουργός περιέγραψε την ευημερεία των δεικτών (κάτι μου θυμίζει αυτό) και παρέδωσε ύποπτα πακέτα, ο αξιωματικός αντιπολιτευτής ή μικρός τυμπανιστής της ιεροεξέτασης απάντησε με ελάχιστα σαρδάμ (κάτι δεν μου θυμίζει αυτό) ενώ η αλέκα κι ο αλέκος νομίζω ότι μίλησανε: είμαι βέβαιος απλά δεν μπορώ να θυμηθώ καμία θεατρικότητα στο μονόπρακτό τους: μπρεχτικοί και οι δύο ή της αποστασιοποίησης… μετά έπρεπε κάτι να κάνω, να φάω, να πιω, να κρεμαστώ ή να πυροβολήσω τον εαυτό μου, αλλά δεν θυμάμαι τι… μόλις μπήκε ένας πρεζάκιας στο χώρο που δουλεύω… λες να με σκοτώσουν σήμερα; κραπ?!
Εισαι φοβερος!!!!!
υγ.Καλο καλοκαιρι!!!
Ειναι αλήθεια οτι οι 300 έχουν τον δικό τους κώδικα συμπεριφοράς και ομιλίας, συνήθως δυσνόητο και ομιχλώδη προς τους απλούς πηδήκους
* Πήδηκος : Θηλαστικό ελληνικής καταγωγής, φορολογούμενο και απατώμενο απο 300 μπουλεφτές.
Υποτίθεται οτι μιλούν εξ ονόματός μου – για το καλό μου ντε – αλλα συχνά δεν καταλαβαίνω τι στο κέρατο λένε.
Κι εκεινο το προεδρείο της Μπουλής μου κάνει σαν την κριτική επιτροπή του Ψινάκη σε αυτα τα You think you can eat a banana ?
Τελοσπάντων….
@τρολ, καλό καλοκαίρι φυσικά
@τζονάκος, κι όμως εξονόματός μου του μέγιστου πήδακα (τέλειο) μιλάνε και οι 300 πίθηκοι… φτάνει να μου κουνάνε την μπανάνα μπροστά στη μουσούδα μου ή να μου τρίβουνε την μούρη με αυτήν οι δυνάμεις αναστολής καταστολής καταρροής κτλ. ξέρεις: αυτοί του μέγιστου ιεροφάντη βύρωνα πολυπήδακα κονρήλιους του εξανθρωπιστή (ξέρεις: θα σε κάνω άνθρωπο, γαϊδούρι – λογικότατο: αν είσαι γαϊδούρι δεν είσαι άνθρωπος άρα μπορώ να σε κάνω ανθρωπο, γαϊδούρι, λογικότατο, αν…)
καμια φορά όταν απελπίζομαι χάνω την πίστη μου στην κοινοβουλευτική δημοκρατία… αρχίζει αμέσως ο ξερόβηχας, νιώθω δύσπνοια, αιμορροΐδικό σύνδρομο, κνησμός, μία αναγούλα: ανακατεύομαι καπετάνιε, ανακατεύομαι, προσπαθώ να ξεσφίξω τον κόμπο από το φουλάρι ή να σκίσω την ζιβάγκο μπλούζα του ανδρέα, αρχίζει και παίζει ο ώμος μου και σύντομα ο κρύος ιδρώτας, οι πατούσες μου παγώνουν και ακινητοποιούμαι, προσπαθώ να φτάσω το κομποσχοίνι μου, ζηταω συγνώμη, γονυπετής, υψυπετής, προσπαθώ, προσπαθώ περισσότερο κι έπειτα, όταν φτάνω στον 300ό κόμπο από το κομποσχοίνι μου τυλίγω το κομποσχοίνι στο λαιμό μου και κρεμιέμαι, εκεί, εκεί με συγχωρεί ο μεγάλος λευκός πίθηκος με απευθείας σύνδεση ή ζεύξη και εκεί, την έσχατη στιγμή αναφωνώ: πιστεύω ω! μεγάλε λευκε πίθηκε και στους 300… εφιαλτης ήταν… ο κραπ ανασαίνει ακόμη… η μεγάλη τάξη του όντος συντηρείται αδιατάρακτη…
Σωστό σε βρίσκω….
Γονυπετής, υψιπετής, προσκύνα τις δυνάμεις κατρροής και φάε μια μπανάνα, προζφορά του μίζτερ Πόλιντορ ντε Πίδηκος …
………
Εγω τον αποφεύγω, γυαλίζει το μάτι του αυτουνού, γυαλίζει και το δικό μου, ασε, στραβωθήκαμε.