Τα ψευδώνυμα ή τα ανώνυμα ή τα επώνυμα…

η σημασία του ονόματος (ή του επωνύμου) είναι δηλωτική ή το όνομα φέρει το αντικείμενο (κι αντίστροφα: το αντικείμενο φέρει το όνομα) *οφείλω να προκαταλάβω πιθανούς ή απίθανους συνειρμούς: το κείμενο είναι μία θεωρία περί γλώσσας (άρα δεν είναι αυστηρά γλωσσολογικό ή αυστηρά δικανικό)… το όνομα που συνέχεται με την παράσταση του αντικειμένου (το σημαινόμενο) λειτουργεί ως ένας πρόχειρος ή καταδεικτικός ορισμός που επιτρέπει την ικανοποίηση ενός ελάχιστου αιτήματος συνεννόησης… αν και είναι προφανές ότι παρά την ομωνυμία των αντικειμένων, η εμπειρία (οι συνειρμοί ή συσχετίσεις) που το όνομα υπονοεί κάθε φορά που χρησιμοποιείται καταδεικνύει ως σαθρή τη βεβαιότητα ότι μιλάμε περι των ίδιων αντικειμενων όταν χρησιμοποιούμε τα ίδια ονόματα (λ.χ. ένας φιλόσοφος αντιλαμβάνεται τον χρονο με έναν ορισμένο τρόπο σε αντίθεση λ.χ. με έναν φυσικό: δεν επιλέγω τυχαία αφηρημενα ονόματα ή αφηρημένες έννοιες, κατά το ορθότερο: όλα τα ονόματα δύναται να τεθούν υπό αίρεση ή απλά, όλα τα ονόματα συγκροτούν μόνον έναν κοινό οδοδείκτη: ποιος είναι ο τόπος, το αντικείμενο, που κάθε όνομα παραπέμπει;  αυτό υπερβαίνει την παρούσα σκέψη μου αλλά είναι προφανές: η γλώσσα ως σκέψη ή συνεννόηση δεν συγκροτείται από ονόματα ή αντικείμενα: η σημασία της γλώσσας είναι η μορφή ή η λογική της: εντός των δεδομένων κανόνων της γλώσσας προσλαμβάνει κάθε όνομα τη θέση του άρα την συγκεκριμένη κάθε φορά σημασία – ακόμη κι αν πρόκειται για τον σκύλο μου)… αυτή η ασάφεια ωστόσο της γλώσσας (όσο κι αν θέλγει την σκέψη – και το αντίστροφο) συνιστά ανυπόφορο όρο ενώπιον του νόμου: όσον αφορά το νόμο, το όνομα συνιστά τω όντι αιτιώδη λόγο ή την απόλυτη και μη αναγώγιμη αιτία κάθε λεκτικής εκφοράς του φορέα του επωνύμου: κι αυτό είναι αληθές… φέρω την ευθύνη των λόγων μου – αν και πιο σωστά θα έπρεπε να φέρω την ευθύνη των πράξεών μου… αυτός που μιλάει λ.χ. συχνά αποκεφαλίζεται, ενόσω ο εκτελεστής της πράξης του αποκεφαλισμού εξ ορισμού διαφεύγει της ανθρώπινης δικαιοσύνης και υποτάσσεται στο θεϊκό θέλημα ή τη μοίρα ή τις ενοχές… το ενδιαφέρον στοιχείο με το δίκτυο και τα ευβλόγια είναι το εξής: αν και κάθε τόπος ή ιστοσελίδα συγκροτεί τον σαφή (διεύθυνση IP) τόπο (σκέψη) που ο οδοδείκτης υποδεικνύει απουσιάζει, εντούτοις, το όνομα ή το επώνυμο, άρα το πρόσωπο που φέρει την ευθύνη των λεγομένων… ας υποθέσουμε για μία στιγμή ότι η λέξη είναι πράγμα και πως αυτή η λεκτική πράξη συνεπάγεται υποστασιακή μεταβολή στον εμπειρικό κόσμο των αιτιών και αποτελεσμάτων: οφείλουμε να γνωρίσουμε τον αιτιώδη λόγο της μεταβολής ή το πρόσωπο ως τον φορέα της ευθύνης των λεχθέντων ή πεπραγμένων (τον θεό λ.χ. τον γνωρίζουμε δια του ονόματός του ή δια των πράξεών του ή πιο ορθά δια των γραφών ανωνύμων;)… αυτό που υπερβαίνει εμένα είναι το εξής: ενώ ο τόπος μου υφίσταται (έστω κι ως ένας ου-τόπος) ενώ αντίθετα το όνομα μου επιμελώς αποκρύπτεται (ή το αποκρύπτω) εντούτοις εγώ είμαι υπόλογος εξαιτίας της ανωνυμίας μου παρά των λεγόμενων ή πεπραγμένων μου: δεν κατανοώ για ποιον λόγο είμαι υπόλογος ενώπιον της ψευδωνυμίας ή ανωνυμίας όταν η πράξη της λέξης ή η λέξη της πράξης είναι εκτεθιμένη σε δημόσιο χώρο και δη σε χώρο που είναι φιλόξενος σε σχόλια… αν φέρω την ευθήνη της έκθεσης μίας σκέψης σε δημόσιο χώρο και οφείλω να κατονομάσω τον εαυτό μου ως τον φορέα της λέξης προκειμένου η λέξη να προσλάβει αυθεντία ή κύρος ή νομιμότητα, τότε είναι προφανές οτι όσα λέγω δεν έχουν απολύτως καμία σημασία ή έχουν σημασία μόνον εφόσον εγώ μπορώ ή παρέχω τη δυνατότητα σε κάποιον να με καταστήσαει υπόλογο όχι δια του διαλόγου, θέσης και αντίθεσης, κρούσης ή σύγκρουσης, αλλά δια του ονόματός μου: αυτό ωστόσο διατηρεί καποια σημασία μόνον κατασταλτικά λ.χ. όταν κάποιος θεωρήσει εαυτόν θιγόμενο και κινηθεί μέσω μηνύσεων… αυτό όμως δεν το κατανοώ: η γλώσσα είναι ο μοναδικά πραγματικός δημόσιος χώρος: η μόνη δυνατότητα αποσιώπησης (εκτός της περίπτωσης του θανάτου) είναι η εισαγωγή αποκλειστικών δικαιωμάτων κατοχής σε λέξεις: και μόνον… αν το ζητούμενο της εκφοράς είναι ο εκφέρων τον λόγο, τότε ο λόγος αυτός καθαυτός είναι απόλυτα συμπτωματικός άρα άνευ σημασίας, συνεπώς και ο φέρων την ευθύνη του λόγου του δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη, διότι εκτός σημαντικού περιεχομένου τί επικαλούμαστε ενάντια στον λόγο; το επώνυμο ή το όνομα που λέει ή πράττει;  είναι προφανές: το όνομα οφείλει να υφίσταται ή να συνοδεύει το κείμενο: έτσι το όνομα επικαλείται το κείμενο όταν το κείμενο είναι σπουδαίο και το όνομα καθιερώνεται ως αυθεντία… άλλοτε βέβαια το κείμενο εγκαλεί μέσω τρίτου το όνομα προκειμένου να λογοδοτήσει το όνομα για το κείμενό του: όσοι δεν καταλάβατε: καταστολή (της σκέψης) ή βαρβαρότητα (της σκέψης)…  αυτή η συζήτηση περι ονομάτων που σποραδικά επανέρχεται στο διαδίκτυο είναι ύποπτη: με λένε Κραπ και πώς ξέρεις εσύ ότι εγώ δεν έχω δολοπλοκήσει και σκοτώσει με τσεκούρι πάνω σε μία βάρκα στα ανοιχτά μίας λίμνης έναν κάποιον νέο ή μεγαλύτερο σε ηλικία ονόματι Στελιο και παραλαμβάνοντας το πτώμα του δεν μεταμορφώθηκα σε εκείνον φέροντας το όνομά του, ενόσω τώρα εδώ που κάθομαι και συζητώ μαζί σου και αναλύω την έννοια της αλήθειας υπό τον ήχο κλασικής μουσικής, σχεδιάζω και τη δική σου δολοφονία προκειμένου να καταλάβω και το δικό σου όνομα; ε;