Τετάρτη, Μαΐου 16th, 2007


αγαπημένη μου Μαρία [...]

σου θυμίζω αυτό που μου υποσχέθηκες [δίχως να το ομολογήσεις ή να σου το ζητήσω ποτέ]: να γιατρέψεις το μυαλό μου που δεν πιστεύει τελείως ότι μπορεί να είναι ικανοποιημένο, να συμφιλιώσεις τον αληθινό εσωτερικό κόσμο μου με τον τρόπο που συχνά συμπεριφέρομαι προς την πραγματικότητα [ή και το αντίστροφο: να συμφιλιώσεις δηλαδή την πραγματικότητα με τον τρόπο που συχνά συμπεριφέρομαι στον εαυτό μου... ξέρω ότι σήμερα είναι τα γενέθλιά σου και θα έπρεπε μάλλον να λαμβάνεις παρά να δίνεις δώρο... ωστόσο λαμβάνεις τη χαρά να δωρίζεις άρα κάτι μένει!!!]

(επιστολή του Hegel προς την μέλλουσα σύζυγό του Μαρία)

[οι αγκύλες και μέσα στην επιστολή του έγελου και εδώ είναι δικές μου: ό,τι μας ένωσε (δύο σημεία) απόκτησε βάθος και έγινε πράγμα (τρεις διαστάσεις) και γίνεται ζωή (πραγματικότητα): ο χρόνος εκπλήρωσε το καλύτερο από τα κομμάτια του εαυτού μας στις 4 Φεβρουαρίου... απομένουν οι λεπτομέρειες, δηλαδή μία ολόκληρη ζωή! χρόνια πολλά Μαρία]