http://alex.eled.duth.gr/Htmlfiles/omilies/omilia1.htm
hapi ethniki paligenesia (les kai ypirhe prin kai yparhei pali, to ethnos)… sketi genesia, teratogenesia ktl

sxolio(toy sygrafews) :
η ‘αποδόμηση’των εθνικών μυθιστοριών με την παράθεση συγκεκριμένου αποδεικτικού ιστορικού αρχειακού υλικού δεν σημαίνει τίποτα απολύτως ενώπιον αυτής της ίδιας της εθνικής μυθιστορίας… φυσικά και δεν έχει σημασία το ιστορικό γεγονός… σημασία έχει το νόημα που προσλαμβάνει το ιστορικό γεγονός στο συλλογικό φαντασιακό… αυτό αναπαράγουμε διαρκώς ή, ακριβοδίκαια, αναπαραγόμαστε ως Αυτό διαρκώς… άρα είναι σύμπτωμα κάθε απόφαση ή μη αλλαγής λ.χ. της υλης που διδάσκεται κανένας διότι είναι προφανές ότι η εκπαίδευση σε έναν ορίζοντα έθνους κράτους υπάγεται στην έννοια του έθνους που συγκροτεί το κράτος… είναι συνεπώς βλακώδες να υποθέτει κάποιος ότι η αλλαγή σε μία ύλη ή η παράθεση ενός ιστορικού αρχείου περί ενός γεγονότος που έχει πια προσλάβει μυθιστορικές διαστάσεις διατηρεί κάποια σημασία…
αντίθετα, η αποδόμηση λ.χ. (δίχως εισαγωγικά) της εθνικής ταυτότητας παρουσιάζει ενδιαφέρον… κι αυτό διότι οι κατηγορίες που θα απαιτήσει αφορούν την Σκέψη κι όχι την ιστορική ή μυθιστορική παράκρουση… η αλήθεια δεν διαβιεί ενός της ιστορίας ή της μυθιστορίας - αν και εντός της ιστορίας ή της μυθιστορίας συγκροτείται μία εικόνα που αξιώνει και προτάσσει Μία Αλήθεια ως απόλυτη αλήθεια… αυτή είναι η αλήθεια του έθνους ως αυτόχθονας η ιστορία του οποίου χάνεται σε εκατομμύρια έτη… εγώ προς το παρόν δεν μπορώ να αναλάβω αυτήν την αποδόμηση… ενδιαφέρον όμως έχει η κριτική διερεύνηση, δηλαδή, η ανάγνωση, ή και μελέτη (!) κειμένων που προσεγγίζουν αυτήν την εθνική ελληνική μυθιστορία, κομψά ή άκομψα, ορθά ή ανόρθια: ο Σκαρίμπας παραδείγματος χάριν και το κείμενό του περί της επανάστασης του 1821 (το 1821 και η αλήθεια, τόμοι 2) ή, ακόμη πιο συγκροτημένα και επίκαιρα, ο Κονδύλης, υπό διαφορετικές αφετηρίες παραθέτουν ενδιαφέρουσες θεωρητικές προσεγγίσεις που τους διακρίνουν από οτιδήποτε ή οποιονδήποτε άλλον… προφανώς και το πρόβλημα δεν είναι η ‘αποδόμηση’: η αποδόμηση είναι το πρόβλημα… κι αυτή απαιτεί μία γεναία επιστροφή του βλέμματος προς τον εαυτό του… σε εκείνο το σημείο που δεν συγκλίνει το συλλογικό φαντασιακό ως σημείο ή ταυτότητα αλλά εκείνο το σημείο που κατοικεί απλά η εθνική ταυτότητα… καμία σημασία δεν έχει έτσι η φυσική παρουσία ή μη του παλαιού πατρινού γερμάνιου δια την ύψωσιν της εθνικής μας στύσης μέσω λαβάρων και όρκων κατά την 25η μαρτίου του σωτήριου έτους 1821… παρά την καταγεγραμμένη απουσία του, η παρουσία του είναι αδιάλειπτη εις τα σχολικά ινδιχοιρίδια… όπως και πλείστα άλλα γεγονότα και μη γεγονότα - μεταξύ των οποίων και ο ρόλος της συντετγαμένη εκκλησιαστικής εξουσίας ή της αριστοκρατικής τάξης του φαναρίου των οφικίων… αυτά τα γνωρίζει η επιστημονική όψη της ιστοριογραφίας - όμως παραμένει α) συντεταγμένη με την σειρά της με το επίσημος έθνος κράτος ως υπάλληλός του (ποιο άσυλο;) με τον τίτλο αξιώματος απλά που προσθέτει ο νεποτισμός ή η συγκυρία, ‘πανεπιστημιακός’ ή β) δεν αναγνωρίζει καν την διάσταση μεταξύ του έθους (παράδοση και συνήθεια) και του έθνους και ενσωματώνει ούτως ή άλλως όλα εκείνα τα στοιχεία που προσιδιάζουν στην έννοια έθνος παρά τα ιστορικά δεδομένα (σικ!)…

με αφορμή δύο ιστολόγια http://afmarx.wordpress.com/2007/03/23/1821/και
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_06.html